پرستو فروهر، در روایتی به مناسبت بیست‌وهشتمین سالگرد قتل‌های سیاسی پاییز ۱۳۷۷، از ۲۸ سال تلاش برای دادخواهی پدر و مادرش، داریوش و پروانه فروهر، و دیگر قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای نوشته است؛ سال‌هایی همراه با پنهان‌کاری قضایی، تحریف حقیقت، تهدید و تلاش برای خاموش‌کردن صدای بازماندگان.
او با یادآوری قتل پیروز دوانی، حمید حاجی‌زاده، مجید شریف، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، به اعتراف وزارت اطلاعات به نقش مأمورانش در چهار قتل و معرفی آنان به‌عنوان عوامل «خودسر» اشاره کرده و این روایت را تلاشی برای پنهان‌ماندن ابعاد ساختاری این جنایت‌ها دانسته است.
فروهر در بخش دیگری از نوشته خود، هم‌زمان با محکوم‌کردن تجاوز نظامی به ایران و ویرانی‌های جنگ، از کشتار دی‌ماه، اعدام‌ها، بازداشت‌ها و سرکوب حکومتی نیز انتقاد کرده است. او تأکید دارد که جنگ و استبداد هر دو جان و زندگی مردم را هدف قرار داده‌اند.
این نویسنده همچنین از تخریب و اتهام‌زنی به دلیل مخالفت با جنگ و دفاع از موضع مستقل خود سخن گفته و اعلام کرده است که امسال نیز برای سالگرد قتل پدر و مادرش به ایران بازخواهد گشت؛ برای یادآوری، دادخواهی و دفاع از کرامت و آزادی انسان.
