یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
وقتی خواستم یادداشت امشب و شروع کنم یاد این جمله افتادم که ما به خرداد پر حادثه عادت داریم، هر چند این جمله را دوست ندارم ولی حوادث زیادی در خرداد سالهای متوالی در کشور رخ داده هر کدام قصه دور و درازی دارد.
۲۳ خرداد ۱۴۰۴ ساعت حدود ۳ صبح وقتی تقریبا همه خواب بودیم صدا انفجارهای پیاپی همه را شوکه کرد تا چند دقیقه نمی دانستیم چه خبر است و این صداها برای چیست، اینجا تلگرام بود که به دادمان رسید و فهمیدیم جنگ شده! اسراییل با تصمیم قبلی به ایران حمله کرد و … آنهاییکه مثل من خاطره خیلی جدی از جنگ ایران و عراق نداشتند، بعد از دیدن خالی شدن شهر از مردم، بسته شدن مغازه ها، تعطیلی کسب و کارها متوجه شدند پس جنگ این است نه آن. البته روایت مردم شهرهای مرزی که زمان جنگ درگیر بودند قطعا روایت دیگری دارند.
از همان ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ تا امروز ما یک جنگ ۱۲ روزه را پشت سر گذاشتیم و یک جنگ چهل روزه.
گفتن از این ۵۲ روز راحت نیست، زیرا در این میان مردمی کشته شدن که حق زندگی داشتند کودکانی که هنوز مفهوم زندگی را درک نکرده بودند اما قربانی تصمیم های نابخردانه جمهوری اسلامی شدند و برای همیشه از میان ما رفتند و آن ۴۰ هزار نفری که دی ماه کشته شدند آن هم نه به دست دشمن به دست جمهوری اسلامی و غم بزرگتر از آسیبهای مالی و روانی جنگ، غم آن چهل هزار نفراست که هرگز فراموش نمی شود.
