یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
اینکه از سال 88 سیاست شکل پررنگ تری در جمهوری اسلامی گرفت که جای خود دارد، حتما می گویید پیش از انقلاب هم دانشگاهها نقش مهمی در تغییرات سیاسی کشور داشتند این هم قبول؛ اما این دلیل نمی شود که هر کجا جمهوری اسلامی در مدیریت به مشکل می خورد بیاید یقه دانشجویان را بگیرد.
خاطرم هست که موضوع دانشجویان ستاره دار هم از همان سال 88 خیلی بیشتر شنیده شد؛ حتی خیلی ها دیگر فرصت ادامه تحصیل هم پیدا نکردند و یا مجبور شدند عطای دانشگاه را به لقایش ببخشند و برای ادامه زندگی مسیر دیگری را انتخاب کنند یا رفتند و پشت سرشان را هم نگاه نکردند.
همین موضوع دستاویزی شد و هر جا مردم نسبت به عملکرد حاکمیت اعتراض می کردند، حتما پای دانشجوها هم به میدان می آمد و آخر سر هم دانشجویان تاوان همه چیز را پس می دادند.
اگر آمار دانسجو اخراجی و ستاره دار و حتی استادان اخراجی را مرور کنید می بینید که در دولت محمود احمدی نژاد و بعد از آن هم در دولت ابراهیم رییسی این اتفاق پررنگ تر و بیشتر بود.
البته این به معنی این نیست که حسن روحانی از این قاعده مستثنی است. پس از ماجرای سال 98 باز هم ترکش حاکمیت به دانشجویان و استادان خورد و پس از جنبش مهسا هم که تکلیف مشخص بود.
حتی شنیدم که خیلی از دانشجویان دختر بخاطر موضوع حجاب درس خواندن را برای همیشه فراموش کردند چون نمی خواستند با حجاب اجباری در دانشگاه حاضر شوند.
مسعود پزشکیان هم در آغاز دولتش سعی کرد این لگه ننگ را از دامان جمهوری اسلامی پاک کند و با بخشیدن دانشجویان و استادان خارجی حسابی سر و صدا به پا کرد و مدال این ماجرا را از آن خود کرد اما پس از ماجرای دی ماه همه چیز دوباره به تنظیم کارخانه برگشت و از آن دو روز تا امروز بارها و بارها خبرهای متعددی از دستگیری و اخراج و حکم های عجیب و غریب برای دانشجویان منتشر شد و در نهایت یک چیز معلوم است، جمهوری اسلامی هیچ وقت تصمیمی برای همراهی با مردم ندارد و شک ندارم که باز هم به زودی تاوان سختی خواهد داد.
