ظهور پدیدهای به نام «اینترنت پرو» (Internet Pro) در سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، اوج تجاریسازی تبعیض دیجیتال در ایران را نشان میدهد.
اینترنت طبقاتی مستقیماً به نفع شرکتهای بزرگ و متصل به نهادهای قدرت عمل میکند. وقتی یک شرکت بزرگ دانشبنیان یا یک هلدینگ تجاری به «IP سازمانی پرو» دسترسی دارد، میتواند بدون اختلال با شرکای بینالمللی خود ارتباط برقرار کند، از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده نماید و دادههای بازار جهانی را در لحظه دریافت کند.
در مقابل، کسبوکارهای کوچک و فریلنسرهایی که خارج از این چتر حمایتی هستند، به دلیل قطعیهای مداوم و کندی ناشی از فیلترشکنها، بازارهای خود را از دست میدهند.
بررسیهای آماری نشان میدهد که بازار فیلترشکن در فروردین ۱۴۰۵ با جهشی ۲۰۰۰ درصدی مواجه شده است. این افزایش قیمت نه یک تورم عادی، بلکه یک «قرنطینه دیجیتال اقتصادی» است که حق دسترسی به اطلاعات را مستقیماً به توان مالی افراد گره میزند.
اینترنت طبقاتی باعث شده است که تریدرهای متصل به «خطوط سفید» با آرامش نسبی به پلتفرمهای معاملاتی و زیرساختهایی نظیر کلودفلر (Cloudflare) دسترسی داشته باشند، در حالی که تریدرهای مستقل با استفاده از فیلترشکنها ریسک مسدود شدن داراییهای خود را به دلیل تغییر ناگهانی IP و نشت دادهها به جان میخرند.
اگر روند فعلی تثبیت شود، ایران با یک «شکافت طبقاتی» روبرو خواهد شد که در آن طبقات پایین نه به دلیل تنبلی یا عدم استعداد، بلکه به دلیل «محرومیت ساختاری از ابزارهای تولید» (که امروزه همان اینترنت آزاد است) در تله فقر ابدی گرفتار میشوند.
