پس از ماهها حملات موشکی و اعمال محاصره شدید دریایی که نتوانست تهران را وادار به تسلیم کند، اکنون گزارشهای رسانههای بینالمللی و منطقهای حاکی از آغاز سناریوی جدیدی تحت عنوان «محاصره زمینی و انزوای ترانزیتی ایران» است؛ سناریویی که پیامدهای آن با حمله به زیرساختهای ریلی شمال شرق ایران رسماً وارد فاز عملیاتی و نظامی شده است.
الکس وطنخواه در المجله:
هرچند محاصره دریایی و زمینی میتواند روزانه بیش از ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار خسارت صادراتی به ایران وارد کند و تورم و افت ارزش ریال را تشدید نماید، اما سیستم سیاسی ایران مکانیسمهای کنترلی و انطباقی قوی برای جذب شوکها (مانند سهمیهبندی و کنترل بازار) توسعه داده است.
مقام کاخ سفید در فری بیکن:
فرمانده کل قوا تمام گزینهها را روی میز دارد»، اما سناریوی «محاصره زمینی» به دلیل جغرافیای پیچیده همسایگان ایران، عبور خطوط مواصلاتی از خاک قدرتهایی چون چین و روسیه، و قدرت تلافی منطقهای ایران، ابزاری است که میتواند بیش از آنکه تهران را وادار به دادن امتیاز کند، تنشها را به یک بحران غیرقابل کنترل بینالمللی تبدیل سازد.
