یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
روزگاری نان و تخممرغ نماد سادهترین و ارزانترین غذای سفره مردم بود؛ غذایی که هر خانوادهای، حتی در سختترین روزها، میتوانست به آن دل خوش کند. اما امروز شرایط اقتصادی به جایی رسیده که حتی اگر یک خانواده تصمیم بگیرد هر سه وعده غذایی خود را فقط با نان و تخممرغ بگذراند، باز هم باید ماهانه حدود ۸ میلیون تومان هزینه کند.
این یعنی دیگر صحبت از گوشت، مرغ، برنج، لبنیات، میوه یا سبزیجات نیست؛ صحبت از ابتداییترین نیاز غذایی مردم است. وقتی تأمین همین حداقلها هم به دغدغه تبدیل میشود، باید از خود پرسید زندگی برای خانوادههایی که درآمد ثابت یا حداقل دستمزد دارند چگونه میگذرد؟
افزایش مداوم قیمتها، کاهش قدرت خرید و فاصله روزافزون میان درآمد و هزینه، بسیاری از خانوادهها را مجبور کرده است هر روز بخشی از سفره خود را کوچکتر کنند. نتیجه این وضعیت فقط گرسنگی یا حذف برخی مواد غذایی نیست؛ بلکه فشار روانی، نگرانی دائمی و از بین رفتن احساس امنیت اقتصادی است.
جامعهای که مردمش برای تأمین سادهترین وعدههای غذایی دچار مشکل باشند، نمیتواند به آینده امیدوار باشد. اقتصاد فقط آمار و ارقام نیست؛ اقتصاد یعنی سفرهای که هر روز کوچکتر میشود، پدری که شرمنده خانوادهاش است و مادری که هر روز مجبور است بین نیازهای ضروری خانه یکی را انتخاب و دیگری را حذف کند.
اگر امروز نان و تخممرغ هم به کالایی گران برای بسیاری از خانوادهها تبدیل شده باشد، این زنگ خطری است که نباید نادیده گرفته شود.
