ناصر رزاقمنش
آرمان امروز : دیروز، ۲۵ آبان «روز جهانی یادمان قربانیان سوانح رانندگی»، برای چندمین بار از فاجعهای که هممیهنان هر روز و هر ساعت با آن مواجه هستند سخن گفته و فریادی بیصدا سر میدهیم؛ مصیبت و بلایی تلخ و شوم که گاه جانِ شیرین انسانهای شریف این دیار را، که هزاران آمال و آرزو و امید ادامه حیات در سر داشته و گرمای کانون خانوادهای را بر عهده دارند، میستاند و عمرشان را کوتاه میگرداند و ناخواسته آنان را از همنوعان خود جدا کرده و پایان غمانگیزی بر زندگی زمینیشان رقم میزند. و گاه تنِ تنومند و توانمند آنان را مجروح کرده و زخمی بر وجودشان مینشاند و چهبسا در این میان نیز به جبر از موهبت سلامتی جسم و جان محروم شده و تا پایان عمر معلول، ازکارافتاده و خانهنشین گشته و احساس سنگینی وجودشان بر جامعه را داشته باشند.
امروز را باید همواره به خاطر داشت و با یاد تمام قربانیان حوادث رانندگی زنگ خطر را بلندتر به صدا درآورد و هشدار داد؛ هشداری که انسانهایی که سرمایههای اصلی جامعه محسوب میشوند، بیصدا و بیخبر از میان میروند، همبستگی و کانون خانه و کاشانه آنان از هم فرو میپاشد، حزن و اندوه و تألم در جامعه فزونی مییابد. در میان اینان، آمار آسیبدیدگان ناشی از پدیده تأسفبار حوادث ترافیکی- کودکان، نونهالان دانشآموز، جوانان دانشجو، سربازان در حال انجام خدمت وظیفه، پزشکان، کارگران، زنان و مردان، پدران و مادران و…- همه و همه امیدهای امروز و فردای کشورمان از طبقات مختلف اجتماعی هستند که رفتند و میروند و داغ هجرانشان بر دلها مینشیند و گویا کسان دیگری نیز در صف انتظارند و شانس زنده ماندن را در ورطه امتحان قرار دادهاند و گویی عزم و ارادهای نیست تا بساط این صف را برهم زند تا کسی در انتظار نباشد.
در این مجال میگوییم و مینویسیم: جناب آقای رئیسجمهور محترم؛ جنابعالی نخست بهعنوان مسئول قوه مجریه و همچنین رئیس شورای عالی هماهنگی حملونقل و ایمنی کشور، و دیگر اینکه با تأسف بسیار، سالهاست در غم و فراغ از دست دادن همسر و فرزند خود در چنین حوادثی بهسر میبرید، به یقین با تألم خاطر هزاران خانواده دیگر داغدار و وضعیت حاضر در حوادث ترافیکی با اشراف کامل آشنا هستید. در سایه نظام جمهوری اسلامی بنا بود سفر برای سیاحت، زیارت و دیدار با اقوام با شادی و نشاط و امید به ادامه حیات در سبد کالای هموطنان قرار گیرد، نه حادثه! و نه از دست دادن سرمایههای انسانی–اجتماعی غالباً با سنین بین ۲۰ تا ۴۰ سال و مولد کار و تولید و عموماً سرپرست خانواده! که هرگز قابل جبران نبوده و نیست!
قرار این بود چرخه اقتصاد بهواسطه ایمنی حملونقل سرعت گیرد، نه اینکه ۸ تا ۹ درصد از درآمدهای ناخالص ملی از دست برود و مانعی مهم در رشد و توسعه اقتصادی–اجتماعی کشور ایجاد شود! امید بود کانون گرم خانوادهها در سفرها گرمتر شود، نه با گرمای خون جانهایی که در میان بدنه خردشده خودرو و جاریشده در کف راهها جان باختند! انتظار این بود که هزینه قابلتوجه صرفشده برای آسیبدیدگان حوادث رانندگی، به توسعه و گسترش سلامت جامعه اختصاص یابد!
جناب آقای رئیسجمهور ارجمند؛ حوادث ترافیکی از دیرباز و امروز بیش از هر زمان دیگر در کشورمان به بحرانی جدی تبدیل شده و آسیبهای گسترده و جبرانناپذیری در ابعاد انسانی، عاطفی، اجتماعی، اقتصادی و بهداشتی بر جای گذاشته است و باید از آن بهعنوان «جنگ خاموش» یاد کرد. جانباختن ۱۰هزار و ۴۱۴ نفر از هموطنان و مصدوم و مجروحشدن ۲۰۲هزار و ۱۴۵ نفر از سرمایههای انسانی و اجتماعی جامعه تنها در ششماهه سال جاری، با افزایش بهترتیب ۳.۳ و ۲.۱ درصدی نسبت به سال گذشته را چگونه باید پذیرفت و باور کرد!
در حالی که کاهش سالانه ۱۰ درصد کشتهشدگان در سوانح ترافیکی در «دهه اقدام ایمنی راهها» (۱۴۰۰–۱۴۰۹) و همچنین برنامه هفتم توسعه (۱۴۰۳–۱۴۰۷) برای دستگاههای ذیربط تکلیف قانونی شده بود، آیا در این میان از نهادها و سازمانهای مسئول بازخواست شد؟ آیا کسی تاکنون پاسخگو بوده است؟
بدین سبب انتظار دارد، درخواست و تقاضا مینماید که روز جهانی یادمان قربانیان سوانح رانندگی سال جاری را نقطه عطفی برشمرده و به یاد همه ازدسترفتگان و با مسئولیت حفظ جان هموطنان در سفرها، با طرحی نو، برنامهای دیگر، اقدامی مؤثر و اتخاذ تدابیر و تصمیماتی فوری و فراگیر، ضمن مسئولیتپذیری و با عزم و اراده ملی، در اندیشه حال و آینده ایران زمین و مردم عزیز باشید و باشیم.
ما بهعنوان یک سازمان مردمنهاد بر این باوریم که پیشگیری از سوانح رانندگی دستیافتنی است؛ جدیت، گسترش، توسعه نظارت بر سفرها و شبکه حملونقل، استفاده از فناوریهای هوشمند نظارتی و قاطعیت در اِعمال قوانین و مقررات، توجه به زیرساختها، بهبود وضعیت راهها و تمرکز بر ایمنی حملونقل، ارتقای کیفیت و ایمنی خودروهای تولیدی بر اساس استانداردهای روز دنیا، ارتقای وضعیت امداد و تقویت امکانات و تجهیزات نجات، ترویج فرهنگ ترافیک و مسئولیت اجتماعی، استفاده فراگیر از توان و ظرفیت سمنها، بخش خصوصی و سرمایهگذاران، رسانهها و مشارکت مردمی، بهگونهای که هر مسئول امر، هر شهروند، هر راننده و هر خانواده نقشی در ایمنی سفرها داشته باشند. به امید روزهای بدون حادثه در سفرها و حملونقل.
مدیرعامل و عضو هیأتمدیره جمعیت طرفداران ایمنی راهها
