این چهارشنبه با همه چهارشنبه های یک ماه گذشته فرق دارد، چهارشنبه 19 فروردین 1405 وقتی آغاز شد که خبر آتش بس دو هفته ای و برگزاری مذاکره میان ایران و آمریکا منتشر شد و این خبر کافی بود که طرفداران جمهوری اسلامی بر طبل شادی بکوبند و از پیروزی حرف بزنند و به ظن خود ترامپ و آمریکا را شکست داده اند اما باید بدانید که واقعا آتش چه بسی! کمی چشم هایتان را باز کنید و به عقب نگاه کنید، این همه ویرانه این همه انسان شریفی که دیگر نیست این همه فرزندی که مادر و پدر برای در آغوش کشیدنش حصرت می کشند و این همه فرزندی که دیگر پدر و مادر ندارند.
برای کدام یک از اینها شادی می کنید؛ برای پل هایی که خراب شد یا برای نیروگاهها و پتروشیمی هایی که ساختن آنها سال های سال طول می کشد و باز هم هزینه آن باید از جیب همین مردمی پرداخت شود که در تمام این چهل روز ذره ذره آب شدند و دم نزدند. از کدام پیروزی با شادی حرف می زنید وقتی خیلی از مردم شهرها آواره شدند و دیگر خانه ای برای زندگی ندارند و امیدی هم ندارند که چه روزی دوباره سقفی را بالای سر خود می بینند که برای خودشان باشد.
کاش چشم هایتان را برای یک بار هم شده باز کنید و درست ببینید، آن وقت باز هم از پیروزی و شادی حرف می زنید؟ آنچه امروز از خاک ایران باقی مانده را باید سرمه چشم هایمان کنیم و خداروشکر کنیم که به عصر حجر برنگشتیم، تعارف نداریم که اگر نیروگاهها و زیرساخت های آبی تخریب می شد، همان اتفاقی می افتاد که ترامپ گفت اما نمی دانم شاید خدا دلش برای مردم سرزمینم سوخت و اجازه نداد این وحشی گری ها به سر حد خودش برسد. امید دارم ایرانم را آباد و مردمم را آزاد ببینم. ارادتمند شما یارا
