در هیاهوی جنگ، از اینترنتی که طبقاتی شد غافل ماندیم. میگویند:«The Internet is the Great Equalizer»؛ یعنی اینترنت پتانسیل بالایی برای کاهش نابرابریهای اجتماعی، اقتصادی و آموزشی دارد و فرصتهای برابری را برای افراد، فارغ از پسزمینه، موقعیت مکانی یا وضعیت مالی آنها فراهم میکند.
در ایران ما اما نه تنها باید چنین چیزهایی را در خواب ببینیم بلکه، ماجرا دیگر فقط سر پول و بستههای ۵۰ گیگابایتی ۲.۵ میلیون تومانی هم نیست؛ ماجرا تفرقهای است که در لفافه «اینترنت طبقاتی» یا همان «اینترنت پرو» میان طبقات مختلف جامعه افتاده است.
وقتی پزشکان، وکلا، اساتید دانشگاه، خبرنگاران و اقشاری خاص میتوانند با اینترنت بدون فیلتر با جهان آزاد در ارتباط باشند، گویا سیاستگذار با خود گفته است: «ما به این چند صنف اعتماد داریم، بقیه هنوز به بلوغ نرسیدهاند.»
قرار است از این به بعد، میزانِ «بصیرت دیجیتال» افراد را با مدرک تحصیلی، جواز کسب و یا پول داخل حساببانکیشان بسنجند. یعنی اگر شما جراح مغز و اعصاب باشید، لابد آنقدر میفهمید که در یوتیوب سراغ محتوای «بد» نروید، اما اگر یک کارگر ساختمانی یا راننده تاکسی باشید، بهمحض دیدن گوگل، راه کج میکنید و بنیانهای مملکت را به باد میدهید.
