بدرالسادات مفیدی/ دبیر جبهه اصلاحات ایران
همزمان، با فرارسیدن یازدهمین سال حبس مصطفی تاجزاده، همان پرسش بار دیگر تکرار میشود: چرا؟ مگر او چه کرده است، جز آنکه با صراحت از آزادی، جمهوریت، حاکمیت قانون و حقوق ملت دفاع کرده و ساختار قدرت را در چارچوب اصلاحات مسالمتآمیز نقد کرده است؟
تجربه نشان داده است که حبسهای طولانی، همیشه نتیجه مورد انتظار را به همراه ندارد. زندان، اگرچه آزادی انسان را محدود میکند، اما گاه به همان اندازه، سرمایه اخلاقی و نمادین او را افزایش میدهد.
امروز، حتی اگر بخشی از جامعه دیگر خود را اصلاحطلب نداند، شخصیتهایی چون موسوی، رهنورد، کروبی و تاجزاده، بیش از آنکه رهبران یک جریان سیاسی باشند، برای بسیاری نماد ایستادگی بر سر عقیده، وفاداری به اصول و پرداخت هزینه برای دفاع از حقوق مردم به شمار میآیند.
مصطفی تاجزاده یازده سال است که در زندان بسر می برد؛ اما زندان نتوانسته است او را به سکوت وادارد.
او در تمام این سالها از مسئولیت اجتماعی خود دست نکشیده و همچنان با صراحت از آزادی، عدالت، جمهوریت، حاکمیت قانون و حق مردم برای تعیین سرنوشت خویش سخن گفته است.
امروز، ایران بیش از گذشته به گفتوگو، مدارا، آشتی ملی و مشارکت همه نیروهای دلسوز و وفادار به این سرزمین نیاز دارد. آزادی زندانیان و رفع حصر، پیش از آنکه صرفاً برآورده کردن یک مطالبه سیاسی باشد، میتواند نشانهای از اعتماد به جامعه، گامی در مسیر ترمیم شکاف میان حاکمیت و مردم و اقدامی مؤثر برای تقویت همبستگی ملی باشد.
