آوش:
تهران دیگر فقط شهر دود و ترافیک نیست؛ شهری است که اجاره در آن به بحران تبدیل شده و خانه از «حق زندگی» به یک عدد غیرقابل دسترس بدل شده است. بررسی قیمتها در سعادتآباد، صادقیه، پیروزی و یافتآباد نشان میدهد بازار اجاره با منطق فشار و حذف پیش میرود؛ موجرها بیش از اجاره ماهانه، دنبال ودیعههای سنگین هستند و مستأجرها پیش از بررسی کیفیت خانه باید از سد رقمهای میلیاردی عبور کنند.
در سعادتآباد واحدهای نوساز با ودیعههای میلیاردی و حتی رهن کامل ۶ میلیاردی عرضه میشوند؛ گرانیای که با ظاهری آرام اما بیرحم، استاندارد شده است. صادقیه با وجود جایگاه محلهای متوسط و پرتردد، حالا به منطقهای پرهزینه تبدیل شده؛ جایی که دسترسی خوب دیگر مزیت نیست، بلکه هزینه است. پیروزی هم نشان میدهد شرق تهران دیگر پناهگاه ارزانی نیست و واحدهای معمولی با ودیعههای ۸۰۰ میلیون تا بیش از یک میلیارد و اجارههای سنگین فایل میشوند. در یافتآباد نیز شکاف درونمحلهای آشکار است؛ محلهای که حتی در آن هم شمال و جنوب دو بازار متفاوت دارند و رهنهای ۷۰۰ تا ۹۰۰ میلیون تومانی عادی شده است.
نقطه مشترک همه محلهها، رشد ودیعههای نجومی و قیمتگذاری تهاجمی واحدهای نوساز است؛ روندی که اجارهنشینی را از یک وضعیت معمول به نبردی فرساینده تبدیل کرده است. این بحران فقط اقتصادی نیست، مسئله عدالت شهری است؛ تهران هر روز تنگتر میشود و «حق ماندن» جای «حق انتخاب» را گرفته است.
