یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی: امروز در سیزدهمین روز از ماه اردی بهشت هنوز نمی دانم فردا که می خواهم برایتان مرقومه ای بنویسم، جنگ شده یا همین دست فرمان آتش بس ادامه دارد؛ اما این را می دانم که چه جنگ بشود یا نشود و مردم از بمب و موشک زنده بمانند، کمرشان زیر بار فشارهای اقتصادی و خرید مایحتاج روزانه خم خواهد شد و شاید هم هیچ وقت کمر راست نکنند. برای کنجکاوی سری به قیمت های گوشت در اسنپ فود زدم، آنچه دیدم باور کردنی نبود، نیم کیلو گوشت گوسفندی که برای خانواده های چهار نفره شاید کفاف دو وعده هم نمی دهد دو میلیون تومان!
به این فکر کردم بیچاره پدرهایی که برای حفظ آبرویشان باید با این قیمت های فضایی برای خانه گوشت و مرغ بخرند و قطعا باید قید بخش عمده ای از حقوقشان را هم بزنند و این جدا از هزینه خرید برنج و روغن و سایر مایحتاج زندگی است. تصور می کنم اگر شرایط همین طور پیش برود، ممکن است مردم دوباره به خیابان برگردند چون دوام آوردن زیر این فشار زیاد کار هر کسی نیست، بالاخره آدمیزاد است، کم می آورد خسته می شود و امیدش را از دست می دهد، آن وقت مجبور است راه دیگری را برای ادامه انتخاب کند و تجربه نشان داده که آن راه کف خیابان است، هر چند که هنوز داغ تک تک آدم هایی که دی ماه از دست دادیم جگرمان را می سوزاند اما اگر راهی نماند چه؟
