پارسا نصیری
جواد دردکشان، فعال مدنی است خیلی سر و صدا هم ندارد و سلبریتی فضای مجازی نیست؛ سالیان سال دغدغه مردم مناطق محروم را داشته و همواره درگیر مسائل و رنجهای اجتماعی آنان بوده است. دغدغه فقر، خشونت خانگی، تبعیض و معضلات اجتماعی علیه زنان را داشته و در حد توان خود برای کاهش این رنجها و شنیدهشدن صدای فرودستان کنشگری کرده است. او همچنین از جمله کسانی بوده که برای تقویت و نهادمندی جامعه مدنی و شکلگیری نهادهای مستقل و مسئولیتپذیر اجتماعی تلاش کرده است.
جواد دردکشان در جریان تجمع برای رفع حصر در سال ۱۴۰۳، هنگام خروج از منزل و در حالی که به همراه پدرش، حاج محمود دردکشان، بود، بازداشت شد. در همان جریان، دیگر اعضای خانواده نیز با محدودیت و محاصره مواجه شدند تا نتوانند در تجمع رفع حصر شرکت کنند.
او اینبار به دلیل حمایت از بیانیه میرحسین موسوی در دیماه ۱۴۰۴، با حکم پنج ماه حبس خانگی همراه با پابند الکترونیکی مواجه شده است.
این بیداد را باید فریاد زد و درباره تناقضی چنین آشکار سخن گفت که چگونه اعتراض به حبس خانگی و حمایت از محصورین، با حبس خانگی پاسخ داده میشود؟ چگونه کسی که سالها برای کاستن از رنج و محرومیت مردم و دفاع از جامعه مدنی تلاش کرده، باید به جرم بیان موضع و حمایت از یک بیانیه، از ابتداییترین حق خود برای حضور آزادانه در جامعه محروم شود؟
