سردبیر/ یارا خاتمی: نمی دانم روزها برای شما هم همین طوره، یک کشی می آید که از اینکه وقتی صبح بیدار می شوی و می بینی زنده ای عین چی پشیمان می شوی و حتی ممکن است با خودت بگویی کاش تمام شود این روزهای تکراری و مسخره و حتی خسته کننده، مگر ادمیزاد چقدر جان دارد که هر روز این کوله بار را با خودش از این ور به آن ور بکشد و آخرش هم هیچی. حتی می خواهم تلخ تر حرف بزنم و بگویم کاش من هم مثل جاویدنام های دی ماه رفته بودم و خلاص می شدم از این دنیای فانی بی خاصیت. می دانم این روزها خیلی تلخم، اما عادت کرده ام اینجا بیایم و آنچه بر من گذشته و می گذرد را برایتان بنویسم. به قول دوستان تحریریه هموطن برای تک تک ما تراپی است، یک تراپی که با نوشتن محقق می شود. اینکه تا کی دوام بیاوریم را نمی دانم اما می دانم خدا در جایی که اصلا فکرش را نمی کنی جلویت ظاهر می شود و خلاص. همین دیگر چیزی برای گفتن ندارم.
1
