یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی: در نهمین روز از خرداد 1405 وقتی تصمیم گرفتم یادداشت امروز را بنویسم، قبلش نگاهی به خبرها انداختم و چرخی هم در اینستاگرام زدم که ویدیوی چند جاوید نام دوباره حالم را خراب کرد و گفتم خوب است امروز از دی ماهی بنویسم که تا ابد از یادمان نخواهد نرفت. روزهای تلخ و دردناکی که هر ثانیه و دقیقه جان یک آدم از بین رفت و یک جماعتی عزادار شدند. بعضی روزها صدای فریاد مادران و خواهران جاویدنامان در گوشم می پیچید، یادم نمی آید واژه علیه فراموشی چه زمانی درتوییتر هشتگ شد، ماشالله آنقدر اتفاق های دردناک داشتیم که یادم نمی آید چرا این کلمه خلق شد اما اینجا می نویسم علیه فراموشی که حالا اینترنت وصل شده و به نظر سایه جنگ کنار رفته و بوی آشتی و بزن و بکوب جمهوری اسلامی می آید آن اتفاق ها از یاد کسی نرود. دوستی می گفت زندگی در جریان است و باید زندگی کرد من هم می گویم باشد زندگی می کنیم اما چطوری؟ چطوری زندگی کردن خیلی مهم است. مثلا می شود صدای پدرسپهر را شنید و مغز و قلبت درگیر غم نشود، می شود تصویر آن دختر پیچیده در پتو در راهروی بیمارستان را دید و غصه نخورد برای مادرش برای پدرش برای خواهر و برادرش… می شود صورت های پسران جذاب که چیزی از مانکن بودن کم ندارند را دید و اشک از چشمت سرازیر نشود نه نمی شود واقعا نمی شود. ما تا ابد در دی ماه می مانیم و زندگی می کنیم حتی در میان تصاویر جاویدنام های دی ماه مهسا و سارینا و حمیدرضا را هم فراموش نمی کنیم.
8
