یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
دیروز دوم اسفندماه اتفاقی در دانشگاه ها افتاد که شاید خیلی در نگاه اول عجیب نبود اما افتادن این اتفاق آن هم در نخستین روز از سال تحصیلی دانشگاه ها عجیب بود و عجیب تر اینکه دانشجویان با شجاعت تمام مقابل بسیج دانشگاه قد علم کردند و بی وقفه شعار دادند … ننگ بر این ولایت یا جاوید شاه جاویدشاه جاویدشاه.
خبر این تجمع در دانشگاه های تهران، شیراز و تبریز و مشهدبلافاصله رسانه ای و فیلم و عکس ها دست به دست می شد و یک عکس بیشتر از بقیه نظرمرا جلب کرد. این عکس از طبقات بالای ساختمان و تقریبا از فاصله دور گرفته شده بودکه بی شک عکاس آن هدفی را دنبال میکرده، نخست تعداد دانشجویان حاضر در دانشگاه بود که قابل توجه بود و بعد هم دو دسته شدن آنها که می توان از آن موافق و مخالف جمهوری اسلامی را استباط کرد زیرا آن جمعیت که تعدادشان خیلی کمتر از جمعیت روبروبود، پرچم های جمهوری اسلامی را به همراه داشتند.
هر چند که معتقدم باید به این دانشجویان که قطعا از بچه های دهه 80 هستند مدال شجاعت داد، یک مدال دیگر را باید به دانشجویانی داد که در این شرایط حساس که جامعه حوادث 18 و 19 دی را پشت سر گذاشته و این روزها هم مدام فیلم های از مراسم های چهلم کشته شدگان دی را دارد و به نوعی جامعه همچنان آبستن حوادث زیادی است، در داخل دانشگاه شروع به راهپیمایی و شعار دادن کردند و اگر اسم این شجاعت نیست، پس چیست؟.
از سوی دیگر اعتراضات دانشجویان دانشگاه امیر کبیر به خیابان کشیده شد و در بیرون از خیابان هم مردم به آنها پیوستند و برای ساعتی جو شهر ملتهب شده بود که به نظر می رسد تنها عدم دخالت نیروهای امنیتی سبب تمام شدن این خشم شد،زیرا اگر آنها وارد میدان می شدند به این راحتی ماجرا جمع نمی شد.
اما حرف آخر، آقای جمهوری اسلامی بدان که تا روزی که به سمت مردم برنگردی و خواسته های آنها برایت اهمیت نداشته باشد، مدام این روزها و حتی شاید روزهای بدتر از 18 و 19 دی را به چشم ببینی، چون این جامعه مدام اذعان داردکه دیگر هیچی به قبل بر نمی گردد؛ خانواده هایی که عزیز از دست دادند خشمگین تر وعصبانی تر از قبل هستند و این انبار باروت باز هم منتظر یک جرقه است و می ترسم که این بار جرقه بزرگتری بر جان این مردم بنشیند.
