از یک مادر ایرانی به مردم آمریکا

آذر منصوری نوشت؛

مردم عزیز آمریکا، در شبهایی که صدای انفجار خواب را از کودکان کشورم گرفته و آتش بسی که چندان پایدار نیست، من این نامه را از جایی می‌نویسم که کلمات در آن با محدودیت گره خورده‌اند و دسترسی به گردش آزادانه اطلاعات ندارم.

من زنی هستم که طی سال‌های متمادی برای دستیابی به رویای آزادی، صلح، دموکراسی و پاسداشت حقوق بشر در میهن خود، تلاش کرده ام. اما امروز، صدایی که برای آزادی و عدالت فریاد می‌زد، در میان دیوارهای سانسور و محدودیت و نیز دوقطبی شکل گرفته در کشورم گم شده است.

نمی خواهم در این نامه، روایت رنج شخصی خود نظیر ممنوع الخروجی و ممنوع التحصیلی و پرونده های قضایی که علیه من تشکیل شده است و … را بنویسم، بلکه به عنوان مادری که سوگوار جوانان این سرزمین و و نگران امروز و فردای فرزندان ایران است شما را مخاطب خود قرار می دهم. چرا که باور دارم جنگ ها بیش و پیش از آنکه برنده یا بازنده ای داشته باشد، نماد و نشان شکست ملت هاست.

تاریخ به ما آموخته است که جنگ‌ها، برخلاف وعده‌های صلح‌طلبانه سیاستمداران، هرگز راهگشای آزادی نبوده‌اند. جنگ‌ها همیشه دموکراسی را به تعویق انداخته اند و هر بار که صدای انفجار بلند می‌شود، صدای گفت‌وگو خاموش می‌شود. هر بار که امنیت بهانه می‌شود، آزادی قربانی می‌شود. جنگ‌ها با تصمیم سیاستمداران آغاز می‌شوند، اما با زندگی مردم عادی پرداخت می‌شوند.شاید شما این صداها را نشنوید، شاید شب‌های شما هنوز آرام باشد اما تصمیم‌هایی که به نام شما گرفته می‌شود، این صداها را به زندگی مردم ما می‌آورد.

من می‌دانم که در یک جامعه دموکراتیک، سیاست‌ها پیچیده‌اند. اما یک حقیقت ساده باقی می‌ماند: در هر جنگی، این مردم هستند و نه سیاستمداران که بیشترین هزینه را می‌پردازند، کودکان، جوانان، مادران، خانواده‌ها… و آینده‌ای که آرام‌آرام زیر آوار فرو می‌رود و آزادیی که قربانی می شود.

من نمی‌خواهم به شما بگویم چه تصمیمی بگیرید اما از شما می‌خواهم سکوت نکنید، از نمایندگان خود سؤال بپرسید. درباره جنگی که به نام شما پیش می‌رود بی‌تفاوت نباشید، به پیوند میان «قدرت نظامی» و «تضعیف دموکراسی» فکر کنید، به این‌که چگونه جنگ‌ها، هم در شرق و هم در غرب، راه رسیدن به صلح پایدار را مسدود می‌کنند.

با وجود تمام فشارها و در این فضای پرتنش، هنوز باور دارم که گفت‌وگو از هر سلاحی قدرتمندتر است.هنوز باور دارم که صلح، اگرچه دشوار، اما ممکن است.اگر صدای من به شما رسید، بدانید که هنوز در این سوی جهان، کسانی هستند که به جای جنگ، به گفت‌وگو ایمان دارند و هنوز امیدوارند شما هم همین‌طور فکر کنید.