یادداشت اختصاصی/ عماد امین
آمار زنکشی در کشور رو به افزایش است؛ خبری تلخ و نگرانکننده که دیگر نمیتوان بهسادگی از کنار آن گذشت. هر بار که خبر کشتهشدن زنی منتشر میشود، تنها یک انسان جان خود را از دست نداده است؛ یک زندگی ناتمام مانده، رؤیاهایی خاموش شده و خانوادهای برای همیشه در سوگ فرو رفته است.
زنکشی فقط یک خبر جنایی در صفحه حوادث روزنامهها نیست؛ زخمی عمیق بر پیکر جامعه است. پشت هر نام، داستانی از زندگی وجود دارد؛ زنی که میتوانست بخندد، مادر باشد، دختر باشد، عاشق شود، کار کند، آرزو بسازد و آیندهای داشته باشد، اما خشونت فرصت ادامه زندگی را از او گرفته است.
تلختر از خود این جنایتها، تکرار آنهاست. خبرها میآیند، چند روزی افکار عمومی را متأثر میکنند و بعد جای خود را به خبرهای دیگر میدهند؛ اما خانوادههایی که عزیزشان را از دست دادهاند، هرگز نمیتوانند به زندگی پیش از آن اتفاق بازگردند.
افزایش آمار زنکشی را نباید به اختلافات خانوادگی، عصبانیت لحظهای یا مسائل شخصی تقلیل داد. هیچ اختلافی، هیچ رابطهای و هیچ بهانهای نمیتواند توجیهکننده گرفتن جان یک انسان باشد. خشونت علیه زنان مسئلهای اجتماعی است و مقابله با آن نیازمند آگاهی عمومی، حمایت مؤثر از زنان در معرض خطر، پیگیری جدی تهدیدها و برخورد قانونی بازدارنده با عاملان خشونت است.
باید پیش از آنکه یک زن به تیتر خبرهای حوادث تبدیل شود، صدای ترس و درخواست کمک او شنیده شود. باید تهدیدها جدی گرفته شوند و هیچ زنی برای حفظ جان خود مجبور نباشد در سکوت رنج بکشد.
جامعهای که به شنیدن خبر کشتهشدن زنان عادت کند، چیزی مهمتر از امنیت را از دست داده است: حساسیت انسانی خود را.
زنها نباید قربانی خبرهای تکراری باشند. نباید نامشان فقط پس از مرگ بر سر زبانها بیفتد. آنها حق دارند زنده بمانند، بیهراس زندگی کنند و آینده داشته باشند.
هر زنی که کشته میشود، فقط یک آمار نیست؛ یک زندگی است که دیگر هرگز تکرار نخواهد شد.