یادداشت سردبیری| حسین زمان
مرگ سارا برومند، پیش از آنکه صرفاً یک پرونده جنایی باشد، زنگ خطری اجتماعی است. زنی ۲۷ ساله و مادر دو فرزند، پس از پایان کار در مسیر بازگشت به خانه ناپدید شد و پس از ۱۲ روز، پیکرش پیدا شد؛ متهم نیز به قتل او اعتراف کرده است. این اتفاق دوباره نشان داد که «رسیدن امن به خانه» برای بسیاری از زنان، یک امر بدیهی نیست، بلکه به یک نگرانی روزمره تبدیل شده است.
مسئله تنها قساوت یک فرد نیست. وقتی زنی پس از سوار شدن به خودروی مسافربری ناپدید می‌شود، پرسش اصلی این است که چرا فضای رفت‌وآمد شهری هنوز برای زنان این‌قدر ناامن است؟ چرا انتخاب یک خودرو برای رسیدن به خانه، می‌تواند به تصمیمی پرخطر تبدیل شود؟ و چرا خانواده‌ها باید روزها در اضطراب و جست‌وجو بمانند تا از سرنوشت عزیزشان باخبر شوند؟
پیامد اجتماعی این ناامنی، فراتر از یک خانواده داغدار است. زنانی که برای کار بیرون می‌روند، در ساعات پایانی شب با ترس سفر می‌کنند؛ خانواده‌ها نگران‌تر می‌شوند؛ و اعتماد عمومی به سرویس‌های مسافربری و فضای شهری کاهش می‌یابد. وقتی امنیت در مسیر خانه تأمین نشود، آزادیِ کار کردن، تحصیل کردن و حضور اجتماعی زنان نیز محدود می‌شود. این یعنی ناامنی فقط جان یک نفر را نمی‌گیرد؛ بخشی از زندگی و حق حضور اجتماعی زنان را نیز محدود می‌کند.
پرونده سارا برومند نباید پس از انتشار چند خبر و بازداشت متهم فراموش شود. مسئولیت پیشگیری، تنها بر دوش خانواده‌ها نیست. نظارت جدی‌تر بر خودروهای مسافربری، ثبت دقیق مشخصات راننده و خودرو، پاسخ سریع به گزارش‌های ناپدیدشدن و ایجاد سازوکارهای امن‌تر برای سفر شهری، ضرورت‌هایی هستند که باید به اقدام تبدیل شوند.
سارا دیگر به خانه نمی‌رسد؛ اما جامعه نباید به سکوت عادت کند. احترام واقعی به سارا، در آن است که امنیت مسیر خانه برای همه زنان به یک اصل جدی و قابل پیگیری تبدیل شود، نه یک امیدِ شخصی و یک ترسِ روزمره.
