یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
روزی که این یادداشت را برای مخاطبان خوب و همراه هموطن مینویسم هنوز زیر فشار جنگ و جمهوری اسلامی زندهام و کمتر از ۲۴ ساعت سال نحس ۱۴۰۴ تمام میشود و وارد سال ۱۴۰۵ میشویم، سالی که همه با آمدنش چشم به آبادی و آزادی ایرانمان دارند، ایرانی که وجب به وجب خاک آن را باید برداشت و سورمه کرد به چشم.
روزی که این یادداشت را برایتان مینویسم حدود ۲۰ روز است که خاک کشورم مورد تهاجم آمریکا و اسراییل قرار گرفته، علی خامنهای کشته شده و همین دیروز هم خبر آمد که علی لاریجانی یکی از مهرههای مهم جمهوری اسلامی هم به همراه پسرش کشته شد،علیرغم عزاداری بخشی از مردم برای علی خامنهای و علی لاریجانی همچنان بخش عمدهای از مردم چشم به راه کشته شدن سایر شخصیتهای جمهوری اسلامی هستند تا شاید سال ۱۴۰۵ را با آزادی مطلق جشن بگیرند.
در کنار اینها بخشی هم با انتشار ویدیوهای مختلف وقتی کلانتری، مرکز بسیج و هر آنچه به زیرساخت جمهوری اسلامی ربط دارد نابود میشود، خوشحالی میکنند و با بیان بی بی ممنون یا عمو ترامپ دمت گرم خشم خود از جمهوری اسلامی را نشان میدهند ؛ فارغ از همه اینها و احترام به تک تک نظرات چه آنهاییکه از ۲۲ دی برای حفظ جمهوری اسلامی به گمان خودشان، با پرچم به خیابان میروند و کارناوال راه میاندازند چه آنهایی که پشت پنجره خانه شان از کشته شدن سران جمهوری اسلامی شادی میکنند، میخواهم بگویم آنچه مهم است آینده ایران، آینده من و آینده توست، این آینده را من و تو میسازیم و باید طوری بسازیم که روزی که نبودیم نسلهای بعدی به جای خواندن فاتحه، ناسزا بارمان نکنند، باز هم میگویم آنچه مهم است آینده ایران است و بس.
