یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی:
در خبرها دیدم که علاوه بر پیاده روهای خیابان ولی عصر و انقلاب که پیش از این محلی برای بساط دستفروشان بوده، بلوار کشاورز هم به این جرگه پیوسته و گویا ناامیدی از برقراری اینترنت و فعالیت در فضای مجازی، فعالان این حوزه را از کف اینترنت به کف خیابان کشانده. تکلیف م را از ابتدا با این مقوله روشن کنم که به نظر من کار کردن در هر شکل و شمایلی اصلا بد نیست همین که آدم ها تلاش می کنند به جای دزدی و رانت و کلاهبرداری نان حلال در بیاورند حتی با دستفروشی نه تنها عیبی ندارد بلکه باید به آن آدم افتخار هم کرد، این از این. اما آنچه من به عنوان یک شهروند و یک ایرانی را ناراحت می کند این است که جمهوری اسلامی تا چه زمانی می خواهد با این دستفرمان با مردمش برخورد کند. چرا صدای میلیون ها نفر که می گویند زندگی شان با نداشتن اینترنت نابود شده است را نمی شنود؟چرا صدای آن مغازه داری که دیگر فروش ندارد را نمی شنود، چرا صدای آن پدر خانواده ای که دیگر از پس هزینه های داروی بچه بیمارش برنمی آید را نمی شنود و چرا کمی به آن دختر کوچکی که زیر آفتاب به راننده ها التماس می کند تا از او گل بخرند فکر نمی کند، فکر نمی کند که چرا یک دختر تو این سن به جای درس خواندن باید کار کند و هزاران چرایی که 48 سال بی پاسخ ماند.
البته که پاسخ همه این سوال ها را باید رهبر اول و دوم با هم می دادند اما خوب اولی که عمرش کفاف ندارد و با بیماری از دنیا رفت و دومی هم آنقدر نشنید و نشنید که بمب بر سرش ریخته شد و از دنیا رفت و مردم ماندند و هزاران بدبختی که ته ندارد.
همین طوری وضعیت معیشت مردم خراب بود وگرنه آن عاشورای دی ماه رخ نمی داد؛ حالا هم که بساط جنگ است و هر روز می شنوی که یک شرکت تعطیل شد، یک روزنامه تعدیل کرد و هزاران نفر بیکار شدند.
جواب این آشفته بازار را بلاخره چه کسی خواهد داد؟ مسعود پزشکیان یا مجتبی خامنهای؟ هر چند که امیدها از پزشکیان خیلی وقته ناامید شده مخصوصا بعد از ملاقاتی که با مجتبی داشته و کسی باور نکرد، راست ودروغش گردن خود آقا مسعود!
