یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
مردم جنوب ایران سالهاست که معنای واقعی استقامت را زندگی کردهاند. سرزمینی که خاطرات تلخ جنگ را هنوز در سینه دارد، امروز نیز با نگرانی و اضطراب روزهای سخت را پشت سر میگذارد. هر صدای انفجار، خاطراتی را زنده میکند که هیچگاه از ذهن مردم این دیار پاک نشده است.
در جنگ، آنچه بیش از همه آسیب میبیند، زندگی مردم عادی است؛ کودکانی که حقشان بازی و خنده است، نه ترس و پناه گرفتن در پناهگاهها. مادرانی که با هر صدای مهیب، دلشان فرو میریزد و تنها آرزویشان سلامت فرزندانشان است. پدرانی که با همه نگرانیها، تلاش میکنند امنیت و آرامش خانواده را حفظ کنند. پیرمردان و پیرزنانی که یک عمر برای ساختن خانه و زندگی زحمت کشیدهاند و حالا دوباره نگران آینده سرزمینشان هستند.
مردم جنوب نه آغازگر جنگاند و نه خواهان آن. آنان تنها میخواهند در امنیت زندگی کنند، فرزندانشان با آرامش درس بخوانند، کسبوکارشان رونق داشته باشد و شبها بدون نگرانی از صدای انفجار سر بر بالین بگذارند. جنگ، هر نام و هر بهانهای که داشته باشد، بیشترین رنج را بر دوش مردمی میگذارد که هیچ نقشی در تصمیمهای سیاسی و نظامی ندارند.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید صدای مردم جنوب را شنید؛ صدای خانوادههایی که آرامش میخواهند، نه دود و آتش. یاد همه قربانیان این روزهای تلخ گرامی باد و امید که هیچ خانوادهای داغدار نشود، هیچ کودکی از ترس جنگ، کودکیاش را از دست ندهد و صلح و امنیت هرچه زودتر بر این سرزمین سایه بیفکند.
جنگ پایان هیچ رنجی نیست؛ آنچه ماندگار میشود، زخمهایی است که بر دل مردم میماند.
