اختصاصی گروه سیاسی/ نیکان توحیدی
امروز مصادف است با عاشورای حسینی. دلها در سوگ سید و سالار شهیدان حسین بن علی میتپد. در این روز، صحرای کربلا بار دیگر زنده میشود در ذهن هر شیعه و آزادهای. ظهر عاشورا،سال ۶۱ هجری، شمشیرهای یزید بر تن پاک حسین و یارانش فرودآمد. خیمهها سوخت، کودکان تشنه شهید شدند، و سرهای بریده برنیزهها رفت. این فقط یک جنگ نبود؛ جنایت علیه انسانیت، علیه عدالت، و علیه حقیقت بود.
اما امروز و وقتی به جنایات رخ داده در ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ نگاه کنیم، گویی تاریخ تکرار میشود. همان خنجر یزیدی، این بار دردستان کسانی که ادعای پیروی از حسین داشتند، بر سینه مردم ایران فرو رفت.
در کربلا، یزید با لشکر عظیم خود، سید شباب اهل الجنه و یاران عزیزش را محاصره کردند. آب را بستند، تشنگی را سلاح کردند. زنان و کودکان را در خیمهها به آتش کشیدند. سر آفتاب را بر نیزه کردند و بر بدنهای مقدس اسب تاختند. این جنایت نه فقط کشتن یک نفر، بلکه تلاش برای خاموش کردن صدای آزادیخواهی بود.
حسین نماد مقاومت در برابر ظلم بود. او با تعداد اندک یارانش، دربرابر ارتش یزید ایستاد، چون نمیخواست با ظالم بیعت کند. بیعت با یزید، بیعت با فساد، ظلم و ستم بود.
حالا به ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ فکر کنید. اعتراضات سراسری که ازخشم اقتصادی آغاز شده بود، به خیزشی عظیم علیه کل نظام تبدیل شد. میلیونها نفر در بیش از ۴۰۰ شهر به خیابانها آمدند. مردم متحد شدند و شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» طنینانداز شد،آنها جز آزادی و عدالت نمیخواستند.
اعتراضات مردم مسالمتآمیز بود، اما پاسخ حکومت چه بود؟ قطع کامل اینترنت، شلیک مستقیم با گلوله جنگی، قتلعام در خیابانها. گزارشها از هزاران کشته سخن میگویند – کودکان، جوانان،زنان. نیروهای امنیتی با ماشینهای آبپاش، گاز اشکآور و تیرباربه مردم حمله کردند. اجساد را با کامیونها جمع میکردند. بیمارستانها پر از زخمی شد و بسیاری از مجروحان را در بازداشتگاهها شکنجه کردند.
شباهتها دل را به درد میآورد. در کربلا، یزید آب فرات را بست تاحسین تشنه بماند. در دی ۱۴۰۴، جمهوری اسلامی اینترنت و ارتباط را بست تا صدای مردم به جهان نرسد و مقاومت سازماننیافته بماند. در کربلا، کودکان و جوانان اهل بیت امام را شهید کردند. در خیابانهای تهران، اصفهان، شیراز و بابل،کودکان و نوجوانان معترض با گلوله مستقیم کشته شدند. شاهدین از شلیک به سر و قلب سخن گفتند. خیمههای حسینی را آتش زدند؛ امروز خانهها و خیابانها را به آتش بستند و اموال مردم راغارت کردند.
یزید بعد از پیروزی، سرها را بر نیزه کرد و زنان اسیر را در شام به نمایش گذاشت. امروز هم، رژیم اجساد را پنهان میکند،خانوادهها را تهدید، و بازماندگان را تحت فشار قرار میدهد تا سکوت کنند. اما مثل همیشه، خون حسین فوران کرد و قیام را زنده نگه داشت. امروز هم، خون شهدای دی ۱۴۰۴، بذر انقلاب واقعی را کاشته است.
مردم ایران دیگر حاضر به بیعت با این نظام نیستند. این نظام که با نام اسلام بر سر کار آمد، اما مثل یزید، با ظلم و جنایت حکومت میکند. فساد اقتصادی، سرکوب زنان، اعدامهای گسترده، و غارت منابع – همه نشانههای یزیدیگری مدرن است.
این مقایسه فقط شعار نیست؛ ریشه در حقیقت دارد. امام حسین برای احیای دین آمد، نه برای تاج و تخت. او گفت: «اگر دین محمد جز با کشته شدن من پایدار نمیماند، ای شمشیرها مرا در برگیرید.» مردم ایران امروز هم برای آزادی، عدالت و احترام انسانی و آینده فرزندانشان فریاد میزنند. جمهوری اسلامی با ادعای ولایت فقیه، خودش را جانشین حسین جا زده، اما رفتارش عین یزیداست: دروغ، خشونت، و استبداد.
در ظهر عاشورا، یاران حسین یکی یکی شهید شدند – حر، زهیر،مسلم. در دیماه، جوانان ایران یکی یکی در خیابانها جانباختند، اما ایستادند.
دلهای آزادیخواهان، همراه میلیونها ایرانی، در این روز عاشورا پر از غم است. غم کربلا، غم ایران امروز. اما امید هم هست. حسین تنها نماند؛ پیروانش تا امروز زندهاند. مردم ایران هم تنها نیستند. جهان دارد بیدار میشود. صدای اعتراض از کربلا به تهران رسیده است. این جنایات، مثل جنایات یزید، محکوم به شکست است. تاریخ نشان داده که ظلم پایدار نمیماند.
خون حسین، قیام اباعبدالله را جاودانه کرد. خون شهدای دی۱۴۰۴ هم، پایان این رژیم را نزدیکتر خواهد کرد. بی شک از کربلا تا امروز، مسیر یکی است: مقاومت تا پیروزی.
6
