شیدا حصاری
نوجوانی دورهای است که نظر دوستان و همسالان اهمیت زیادی پیدا میکند و نوجوان بیش از گذشته نگران قضاوت دیگران درباره ظاهر، خانواده و رفتار خودش است. به همین دلیل ممکن است از دیدهشدن کنار والدینش یا رفتار آنها در حضور دوستان احساس خجالت کند؛ این رفتار لزوماً به معنای دوست نداشتن والدین نیست.
نوجوان در این سن تلاش میکند هویت مستقل خود را بسازد و میان زندگی خانوادگی و اجتماعیاش مرز ایجاد کند. بنابراین رفتارهایی مثل صدا زدن با صدای بلند، شوخی کردن والدین جلوی دوستان یا حضور بدون هماهنگی در جمع همسالان میتواند برای او ناراحتکننده باشد.
واکنش والدین در این مرحله اهمیت زیادی دارد. سرزنش، مسخره کردن یا گفتن «از ما خجالت میکشی؟» معمولاً فاصله را بیشتر میکند. بهتر است والدین به حریم اجتماعی نوجوان احترام بگذارند، اما همزمان درباره امنیت، دوستان و رفتارهای پرخطر همچنان نقش خود را حفظ کنند و فضایی امن برای گفتوگو ایجاد کنند.
این فاصله گرفتن معمولاً بخشی از مسیر طبیعی استقلالطلبی است و لزوماً نشانه کاهش محبت نیست. با این حال، اگر همراه با انزوای شدید، ترس از جمع، اجتناب از مدرسه یا افت محسوس عملکرد باشد، بهتر است وضعیت عاطفی و اجتماعی نوجوان جدیتر بررسی شود.
