نسترن فرخ: از بین رختهای آویزان شده روی نرده و بندی در وسط حیاط، هنوز دیوارهای رنگارنگش مشخص است. جایی که تا چند ماه قبل مؤسسه یاریگران کودکان کار پویا در هر اتاقش محلی برای آموزش و بازی کودکان محیا کرده بود و حالا هر کدام از این اتاقهای دور حیاط به خانوادهای اجاره داده شده است. همچون خانههایی که در گذشته به آن خانههای «ننه قمر» میگفتند.
فشارهای اقتصادی، افزایش هزینهها و کمبود نیروی انسانی سرانجام مؤسسه را به تخلیه این ساختمان واداشت. حالا همان اتاقهای سه الی چهار متری دروازهغار که روزی برای آموزش و حمایت از کودکان استفاده میشد، کارکرد دیگری پیدا کرده و تنها یادگارش نقاشیهایی است که روزی مربیها بر دیوارهایش کشیدند.