یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
از صبح مچاله شدم تو خودم، نه نای حرف زدن دارم نه جانی برای حرکت کردن. ساعت ها خودم را خواب زدم بلکه یادم بره این غم طولانی تمام نشدنی. تصور می کردم الان همین الان مادر و پدر آن دو پسر جوانی که در اصفهان اعدام شدند چه حالی دارند، خواهر برادرشان چیکار می کنند، می توانند این غم را با هم تحمل کنند. بعد گفتم از این غم بالاتر هست، بازم یاد مادر و پدران کشته شده دی افتادم بیشتر تو خودم مچاله شدم.
این اذان صبح لعنتی که برای اعدام انتخاب کردند را چه کسی اولین بار گفت، اصلا این حکم اعدام را کی اولین بار بیان کرد، کی گفت که پسرهای جوانی که دنبال حقشان بودند را باید در ملاعام اعدام کنید؟
چرا همان لحظه آسمان سیاه سیاه نشد، چرا زمین ترک نخورد و ما را به درونش نبرد، چرا زلزله هشت ریشتری نشد، چرا آنقد باران نیامد که سیل شود و ما را با خود ببرد؟ چرا؟؟؟ آن عدل خداوند کو؟
می دانید حتی دیگر جان ندارم که انگشتانم را روی کیبورد بزنم.
فقط می نویسم امروز دو نفر از ما کشته شدند.
