یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی: امروز نیمه اردیبهشت و نیمه بهار است و اگر درست بگویم بیش از دو ماه است که طرفداران جمهوری اسلامی به معنای واقعی کلمه کف خیابان را رها نکردند و هر شب از یک ساعتی تا پاسی از شب در خیابان فریاد می زنند، مداحی می کنند، آهنگ پخش می کنند، عروسی می گیرند و …آخر سر هم سوار بر ماشین هایشان با صدای نخراشیده با پرچم های مختص خودشان راهی خانه می شوند؛ البته با دست پر، غذایشان که از جیب من و شما تامین شده و بعد هم کارت های هدیه شان را می گیرند و می روند تا دوباره برای شب بعد آماده شوند.
شرایط طوری شده که در آن ساعت ها اگر خدای نکرده گرفتاری پیش بیاید یا مریضی داشته بشی باید بگویم که اتفاق های بعدی برایتان می افتد چون خیابانها کاملا قفل می شود تا بیاید از آن ترافیک خود را نجات دهید ممکن است مریض خود را از دست بدهید، حالا به همه این پروپگاندای جمهوری اسلامی، ایستادههای بازرسی را هم اضافه کنید، آن وقت می فهمید چهره شهر چقدر تغییر کرده، از یک ساعتی به بعد انگار دیگر خیابان برای ما نیست برای طرفداران جمهوری اسلامی است و اگر تو سوار این موج نباشی دشمن آنها محسوب می شوی. حالا تصور کن اگر آن عده دیگر مردم که از منظر جمهوری اسلامی اغتشاشگر و از نگاه ما معترض هستند می خواستند دو شب در خیابان باشد، انگاری قرآن خدا غلط می شد و همه این مردمی که این روزها تلاش می کنند با این شرایط اقتصادی و بیکاری های ادامه دار زنده بمانند می شدند تروریست و خائن و … و یه سوال برایم پیش آمد، اگر تروریست ها در 18 و 19 دی مردم را کشتند چرا تو این دو ماه نیامدند؟ غیر از اینکه تروریستی در کار نبوده و نیست و همه کشتارها صفر تا صد گردن جمهوری اسلامی است و بس.
