عباس عبدی تحلیلگر سیاسی و پژوهشگر اجتماعی در تاریخ ۲۰ اردیبهشت در یادداشتی با عنوان «نتیجه جعل و تبعیض رسانهای» نوشت:
متاسفانه جریان سیاسی طرفدار جنگ با هدف پایان یافتن زیست متعارف در ایران، آزاد است هر رفتار رسانهای داشته باشد. در مقابل، دستان جریان طرفدار کوشش برای رسیدن به توافقی پایدار و به سود ایران به نسبت بسته است و جریان سوم ضد ایرانی نیز آزادانه از رسانههای فرامرزی کار خود را میکند. نتیجه این وضعیت به زیان کشور است. آنان بدون اطلاع دقیق از میدان و وضع کشور در پی ادامه جنگ هستند و برای سیاستگذاران جریانسازی میکنند. قطعا چنین تصمیماتی موفق و به سود کشور نخواهد بود، ولی تندروها مسئولیت هر شکستی را متوجه مجریان سیاستهای کلان خواهند نمود. بدتر این که اکثریت مردم هم با تصمیماتی که یک اقلیت رانتی از کف خیابان تحمیل کنند همدلی نخواهند داشت. مبادا هم چوب خورده شود و هم پیاز.
پس از انتشار این یادداشت، هجمههای زیادی علیه نویسنده صورت گرفت و علیرغم اینکه نویسنده در تذکری یادآور شد:
«برداشت خلافی از این شده، گویی آنان که در خیابان هستند همه اقلیت و رانتی هستند. در حالی که معنای متن خلاف این است و کلمه “یک” پیش از اقلیت بیانگر این معناست. آنان که شعارهای افراطی در این جمعیت میدهند یک اقلیت رانتی هستند و الا این جمعیت بسیار متنوع و حتی بسیاری از منتقدان ساختار هم در آن فراوان هستند.» اما منتقدان ساکت ننشستند و او را به مخالفت با مردم مبعوث شده کف خیابان متهم کردند.
طی دو روز گذشته و پس از انتشار اخبار توافق میان ایران و آمریکا، اقلیتی از مردم کف خیابان به مخالفت با این تصمیم برخاسته و کار را به جایی رساندهاند که علنا به رییس مجلس، رییس جمهور و وزیر امور خارجه ناسزا میگویند و علیه مسئولان به درشتگویی روی آوردهاند. مگر این تصمیم در سطوح عالی نظام گرفته نشده است؟ پس چگونه اقلیتی از کف خیابان میتواند این چنین بر این تصمیم بتازد و منافع اکثریت ملت ایران را به خطر اندازد؟
آیا اکنون روشن نشده داوری عبدی درست بوده و بیجهت بر او تاختهاند؟
