شرق نوشت:
روز دوشنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۴، صحنه سیاست ایران شاهد دو رویداد موازی و پرمعنا بود که همچون آینهای، شکاف عمیق ایدئولوژیک و جناحی در کشور را بازتاب داد.
از یک سو، دفتر حسن روحانی، رئیسجمهور پیشین، با انتشار اطلاعیهای رسمی به موج تازهای از تخریبها، توهینها و ادعاهای رسانهای و پارلمانی پاسخ داد. این اطلاعیه، که در واکنش به برنامههای صداوسیما و اظهارات برخی نمایندگان مجلس صادر شد، حملات را تلاشی سازمانیافته از سوی «جریانی شناختهشده» برای انتقامگیری از جریان اعتدالگرا توصیف کرد.
همزمان، در دانشگاه علامه طباطبایی تهران، سعید جلیلی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی، در نهمین نشست از سلسله نشستهای سیاسی با کارگزاران جمهوری اسلامی، با عنوان «مرگ معادله تسلیم؛ پارادایم سازش چگونه یک دهه فرصتسوزی کشور را رقم زد؟» سخنرانی کرد.
نکته کلیدی که بایدمدنظر قرار داد این است که سعید جلیلی در نشست روز دوشنبه بار دیگر کلیدواژهٔ «دولت در سایه» را همچون تیری از کمان سیاسی شلیک کرد؛ تیری که نهتنها نیمنگاهش را به کاخ پاستور تازه کرد، بلکه نشان داد به باور جلیلی، جمهوری اسلامی ایران هنوز یک دست «کتوشلوار ریاستجمهوری» به او بدهکار است.
