یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
مردم هر روز با یک قیمت تازه از خواب بیدار میشوند. قیمت مواد غذایی، اجارهخانه، دارو، حملونقل و تقریباً هر چیزی که برای یک زندگی معمولی لازم است، آنقدر بالا رفته که خیلیها دیگر نه برای رفاه، بلکه فقط برای دوام آوردن حسابوکتاب میکنند. در چنین شرایطی، طبیعی است که اولویت جامعه چیزهایی مثل معیشت، اشتغال، مسکن، امنیت اقتصادی و آینده فرزندانش باشد.
اما درست در همین شرایط، بخشی از جریانهای تندرو همچنان اصرار دارند مسئله اصلی جامعه را به حجاب و پوشش زنان تقلیل دهند. قانون موسوم به «عفاف و حجاب» با وجود توقف اجرای رسمی آن، همچنان محل فشار و مناقشه است و گزارشهایی از ادامه برخورد با زنان و حتی پلمب برخی واحدهای صنفی به بهانه حجاب منتشر شده است.
مسئله این نیست که مردم درباره حجاب چه نظری دارند؛ مسئله این است که وقتی یک خانواده برای اجاره خانه، خرید مواد غذایی، پرداخت قبض و تأمین هزینه تحصیل بچههایش درمانده، آیا اولویت کشور باید کنترل لباس مردم باشد؟
جامعه از مسئولان انتظار دارد مشکلات واقعی زندگی را ببینند. مردم نمیتوانند با بخشنامه و جریمه، تورم را از سفرهشان حذف کنند. نمیتوانند با برخورد امنیتی، اجارهخانه را ارزان کنند. نمیتوانند با اجبار در پوشش، قدرت خرید ازدسترفتهشان را برگردانند.
شاید یکی از تلخترین تناقضهای امروز همین باشد: مردمی که زیر فشار گرانی و ناامیدی، نگران فردای خود هستند، اما بخشی از سیاستگذاران همچنان میخواهند درباره ظاهر و سبک زندگی آنها تصمیم بگیرند.
اگر قرار است قانونی برای جامعه نوشته شود، بهتر است اول از همه قانونی برای حفظ کرامت، امنیت اقتصادی و آینده مردم باشد؛ چون جامعهای که از پس هزینههای زندگی برنمیآید، بیش از هر چیز به آرامش و راهحل نیاز دارد، نه مسئلهسازی تازه.
