۲۰ سال برنامه ساخت و از قاب تلویزیون حذف شد، اما از ذهن و قلب مردم، نه. با یک پخش زنده در اینستاگرام نشان داد که هنوز هم هزاران نفر گوش به صدای گرم و آشنای او میسپارند.
با یک داور هموطن که ترک وطن کرده درباره فوتبال مصاحبه کرد و به او حمله شد. چندی بعد در مراسمی با یکی از مسئولین کشوری خوشوبش گرمی کرد و باز هم به او حمله شد.
این روزها در کشور ما، رادیکالیسم محبوبترین کالاهاست؛ کالایی که هزینه آن را جامعه میپردازد، جامعهای که در آن هر صدای مستقلی زیر فشار دو قطب متضاد خرد میشود.
دیگر نه میانهای وجود دارد و نه فضایی برای میانهروی. یا ایستاده کف میزنی و مجیز میگویی یا تمامقد و با فریاد، ناسزا.
مهم نیست مسأله چیست، خواه هنر و هنرمند، خواه ورزش و ورزشکار. مهم این است که مخالف نمیفهمد و موافق هم. گویی تنها و تنها من میفهمم و تو یا با منی و دوست، یا نیستی و دشمن. در این زمین بازی، تعادل و عدالتی وجود ندارد، حتی برای عادل!
