به کجای فاجعه می‌رسی که بالای قبر عزیزت می‌رقصی؟

نه از شادی… از جنونِ غم.
وقتی جمهوری اسلامی جوانت را می‌کُشد، بعد حتی حق سوگواری هم از تو می‌گیرد،
غم آن‌قدر در استخوانت می‌ماند که گریه جواب نمی‌دهد،
بدن می‌لرزد، پاها می‌جنبند،
و رقص می‌شود آخرین شکلِ فریاد.
این رقص، جشن نیست؛
اعتراض است، خشم است،
شورشِ مادری‌ست که فرزندش را پرپر کردند

و حالا فقط می‌پرسد:
اصلاً چه بر سر یک ملت می‌آورند
که سوگواری‌اش هم باید شبیه مقاومت باشد؟