یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی: بالاخره در هشتمین روز از آتش بس، مسئولان جمهوری اسلامی تصمیم گرفتند که گوگل را در دسترس عموم قرار دهند، برخی این آزادی را مبنای دسترسی تدریجی به اینترنت می دانند و برخی هم حق گرفته و پس داده شده را منتی بر سر مردم.
با دسته دوم موافق ترم، از همان روز اول قطعی اینترنت در برخی از گزارش ها و یادداشت های منتشر شده در هموطن من به همراه همکارانم بارها اشاره کردیم که این حق مردم است که در چنین شرایط و بحرانی به اینترنت بین الملل دسترسی داشته باشند تا خودشان تشخیص دهند که اخبار را از چه منابعی پیگیری کنند اما جمهوری اسلامی با تصمیم خودسرانه از همان نهم اسفند دسترسی مردم را قطع و بارها هم در صحبت ها به این اشاره کرد که اینترنت برقرار نخواهد شد.
باز هم همکاران من در هموطن بارها در گزارش های خود به این اشاره داشتند که این قطعی زندگی آدم ها را از بین برد، کسب و کارها را نابود کرد اما هیچ کس گوشش بدهکار نبود که نبود، انگار برایشان اهمیت نداشت که چه سرنوشتی در انتظار آنها است.
همین دیروز بود که خبر رسید که بیش از دو میلیون نفر بیکار شدند و … اصلا دیگر ادامه دادن این جمله فایده ای ندارد، وقتی مشخص است که فقط این دو میلیون نفر از این ماجرا ضرر ندیدند، قطعا 99 درصد آنها مردان یا زنان سرپرست خانواری هستند که باید هزینه زندگی شان را در بیاورند و جمهوری اسلامی به این موضوع اهمیتی نمیدهد و تنها چیزی که برایش این روزها و روزهایی که گذشت این است که از یک ساعتی به بعد خیابان ها را ببندد دور میدان های شهر طرفدارانش را جمع کند و دست و هورا بکشند که ما در جنگ پیروز شدیم و …
وقتی به همه اینها فکر میکنم، ترجیح می دهم سکوت کنم این بهتر است.
