شلیک از فاصله نزدیک به چشم و صورت معترضان چه فاجعه‌ای به بار می‌آورد

اختصاصی هم‌وطن/ گروه سیاسی

یکی از مخاطبین هم‌وطن به تازگی در ضمیمه تصویری که برای ارسال کرده به شرح توضیحات خواهر خود که یکی از کادر درمان در بیمارستان‌های مرکز پایتخت است، پرداخته و تنها ورقی مختصر از مثنوی هفتاد من جنایات دیماه 1404 را شرح داده است. 

این مخاطب گرامی در پیام خود، نوشته؛

این پلاستیک‌های گلوله‌ شکل را که می‌بینید، صبح جمعه، نوزدهم دیماه از گوشه و کنار خیابان‌های جاروکشیده پاستور و منیریه جمع کردم. گلوله‌های بالای تصویر، مربوط به پوکه‌های گلوله ساچمه‌ای بوده و گلوله‌های پایین تصویر، مربوط به اسلحه‌های پینت بال. 

وقتی این تصویر را برای خواهرم که خودش از کادر درمان بوده و در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی مرکز تهران مشغول به خدمت است، ارسال کردم، او که خودش در طول دوره اعتراضات از درمان چندین شهروند مجروح با شلیک همین گلوله‌ها تجربه داشت، برایم نوشت؛ «اون پوکه بود که پیدا کردی پلاستیکه، اون مال همین تیر ساچمه‌ایه .هر چقدر از فاصله نزدیک بزنن ،تعداد و وسعت بیشتری از بدن ساچمه می‌خوره. هر چقدر فاصله دورتر باشه، چون پخش می‌شه تعداد اصابت ساچمه کمتر می‌شه . 

خواهرم همینطور نوشته؛ «اون دختر و پسر بچه که به پا و چشم و دستشون  خیلی ساچمه خورده، یعنی از فاصله خیلی نزدیک بهشون زدن. با این ابزارای رسیدگی درمانی که می‌کشم رو پوست، خون و عفونت میاد بیرون.»

آنچه این هموطن همراه نوشته، تازه منهای شلیک مستقیم به جوانان و شهروندان معترض، زدن تیر خلاص در هنگام مجروحیت، هدشات کردن به وسیله تک تیراندازها از پشت بام‌های مجاور مناطق تجمع معترضین و مرگ در اثر شکنجه در بازداشتگاه‌های جمهوری اسلامی بوده است. 

اگر بخواهیم به شمایی نسبتا شفاف از آنچه به واسطه شلیک با اسلحه‌های ساچمه‌ای به معترضان برسیم باید بدانید که تازه قبل از اعتراضات هجدهم و نوزدهم دیماه و از آغاز اعتراضات بازار تا پیش از آن، قرائت رسمی اما اعلام نشده وزارت بهداشت از نابینا شدن 30 معترض در مناطق مختلف کشور حکایت داشته و اگر به این رقم، آمار غیررسمی و واقعی را در نظر گرفته و به شمار جوانان مورد اصابت این گلوله‌ها در روزهای بعد ضمیمه کنیم به اعداد و ارقام سرسام‌آوری می‌رسیم که نه یک عدد که نابودی زندگی هزاران شهروندان بی‌پناه و بی‌دفاع بوده است!