یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی: دیشب برای کاری تا حدود ساعت 9 شب بیرون از خانه بودم، فارغ از سر و صدا و فریاد گوش خراش ماشین هایی که با بلندگو در سطح شهر می چرخیدند و پرچم به دست الله اکبر می گفتند، همچنان ایست های بازرسی فعالند و ترافیک زیادی را در این آشوب بازار درست می کنند. در میان این ملغمه یک چیز توجهم را جلب کرد آن هم حضور پسران نوجوان کم سن و سالی که به نظرم خیلی متوجه شرایطی که در آن قرار گرفته نبود، لباس نظامی که به تنش زار می زد،
پرچم بزرگی که نمی توانست تعادلش را حفظ کند و از همه بدتر اسلحه روی دوشش بود که دوبرابر قد و وزن خودش را داشت و با یک قیافه پوکرفیس درمیان چند مرد ریشو با قیافه های نتراشیده و نخراشیده ایستاده بود و مدام دور و برش را نگاه می کرد. با خودم گفتم حکومتی که در معرض فروپاشی است دست به چنین کارهایی می زند و از کودکان برای نجات خودش استفاده می کند وگرنه هیچ دلیل توجهی وجود ندارد و این فقط برای یک یا دو نقطه از تهران نیست همه مناطق چنین صحنه ای دیده شده و از دیشب با خودم می گویم بیچاره کودکان سرزمینم.
چه آنهایی که بی گناه در میناب پرپر شدن چه این پسران نوجوانی که حتی پشت لب ش هم سبز نشده و در حالت عادی الان باید سرکلاس بود و درس می خواند و آینده اش را می ساخت نه اینکه در خیابان باشد آن هم با اسلحه ای که حتی کاربردش را بلد نیست.
