ابراهیم سحرخیز، کارشناس آموزش
تا بوده چنین بوده ، هم زمان با بلند شدن بوی کباب ، جماعتی اندک ، اما پر هیاهو و زنبیل به دست خود را به آب و آتش می زنند تا به حیل مختلفی مثل رونمایی از مجامع احزاب یا تشکل های شب انتخاباتی و زودگذر از تقسیم غنایم جا نمانده ، خدای ناکرده، سرشان بی کلاه بماند.
سال ها تجربه زیسته ، نشان می دهد شوربختانه آموزش وپرورش از این جنس و قسم ، زنبیل به دست ها کم ندارد.
دور اول و دوم انتخابات ۱۴۰۳ نشان داد آموزش وپرورش در یک تقسیم کار از پیش تعریف شده با اعزام همزمان معاونان و مشاوران وزارتخانه به ستادهای انتخاباتی آقایان جلیلی و قالیباف برای فردای پس از انتخابات ، زنبیل گذاری کرده بودند.
بعدها شنیدم زبل تر از مجموعه وزارتخانه، مدیر کلی بود که در کلان شهر تهران، در سه نوبت علیحده با برپایی نشست انتخاباتی جداگانه، خوراندن کیک و ساندیس به مدعوین با هر سه رقیب مطرح ، بیعت کرده تا فردای انتخابات،شانسی برای ماندن بر اریکه قدرت ،داشته باشد.
با به صدا درآمدن زنگ انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا ، خیلی از تشکل های منتسب به معلمان و فرهنگیان ، به جنب و جوش افتاده تا با جمع کردن اقلیتی شناخته شده به عنوان هوادار با دادن فراخوان یا انتشار بیانیه های تکراری ، دوباره در اقلیم آموزش وپرورش ،کدخدایی کنند.
با تحلیل محتوا در بیانیه های پیشین این تشکل های به اصطلاح فرهنگی در هر دو جبهه ی اصوالگر یا اصلاح طلب در سه دهه گذشته به مشترکاتی مثل انجماد واژگان ، متونی سیاست زده ،کپی شده ، تکراری، جناحی و الیگارشیک که صرفا با هدف تبدیل شدن به اهرمی برای فشار و چانه زنی در هنگامه تقسیم غنایم ، سهم خواهی و تبارگماری نوشته شده است بی آنکه بستری باشد برای طرح دغدغه های معیشتی و صنفی میلیون ها معلم شاغل و بازنشسته که در سلسله جبال حکمرانی در ایران یا هرم قدرت ، هرگز محلی از اعتنا و اعتبار نداشته و ندارند .
وقتی معیشت معلمان سوژه استنداپ کمدی های این و آن می شود یا زمانی که سفره ی میلیون ها بازنشسته بر اثر بی کفایتی دولتمردان کنونی، لحظه به لحظه رنگ باخته ، زیر تیغ گرانی دلار و طلا ، از حد اقل های لازم به عنوان قوت لایموت نیز خالی می شود ، عریضه این تشکل های زنبیل به دست و پاچه خوار ،جز فراموشی و سکوت ، حرفی برای گفتن ندارند.
در دولت قبل ، کار به جایی رسید کسی که فارسی را به زور حرف می زد توقع داشت به لطف فعالیت در ستاد انتخاباتی شاخه فرهنگیان ، تنها نامزد پیروز و بلامنازع برای وزارت در آموزش وپرورش باشد که اتفاقاً تا آخرین نفس نیز برای وزیر شدن خود را به آب و آتش زد بی آنکه از حداقل تخصص ها یا شایستگی ها برخودار باشد.
کوران انتخابات ، فرصتی است دوباره برای شناخت این زنبیل به دست ها !
می توان به قول سعدی ،نه خداوند رعیت بود و نه غلام شهریار!
