یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
دیشب یعنی یکشنبه 16 فروردین شب عجیبی بود، صدای جنگنده هاساعت ها ادامه داشت و قطه نمی شد، خبر رسید که هدف چند دانشکده از دانشگاه شریفبود و این سوال در ذهنم تداعی شد که چرا؟ دانشگاه هیچ ربطی به جمهوری اسلامی ودشمنی با آن ندارد. این محلها مثل انستیتو پاستور چرا باید مورد هدف قرار بگیرند،کجای این جنگی که اینترنشنال روزهاست فریاد می زند در دفاع از مردم، واقعا دفاع ازمردم است، اساسا کدام مردم مورد نظر رییس جمهور آمریکا و نتانیاهو است. مردمی کهدر دی ماه خون هزاران نفر از جوانانشان روی زمین ریخت یا آنهایی که در سال 1401کور شدند. شما دارید از کدام مردم حرف می زنید، مردمی که هر روز زندگی شان به فنامی رود؟
هر روز تعداد کسانی که کسب و کارشان را از دست می دهند یا آنهایی که تهمانده امیدشان گره خورده به آخر فرودین که با دریافت این حقوق به فکر راه درآمددیگری برای زندگی شان باشند. تخریب زیرساخت ها و شرکت های مهم فولادی می دانیدیعنی چه یا همچنان مانند انسان های کور و کر می خواهید برخورد کنید. از دست رفتنآنها یعنی ایرانیان مدام فقیرتر می شوند، بیکار می شوند و در نهایت زندگی شان رااز دست می دهند.جمهوری اسلا
می بارها ثابت کرده که جان مردم برایش اهمیتندارد، بعد از ماجراهای دی ماه علی خامنه ای به راحتی از پروژه نفوذ حرف زد و گفتعده ای هم خام و منحرف شده بودند، یعنی کشته شدن این همه جوان اصلا برایش اهمیتنداشت . حالا که خودش نیست هم طرفدارانش با همان دست فرمان جلو می روند و چنان ازادامه جنگ جنگ تا پیروزی حرف می زنند که انگار تا امروز پیروز میدان ما بودیم.چشمتان را باز کنید آلان برنده و بازنده جنگ بودن اهمیتی ندارد، آنچه مهم است جانمردم و جان میهن است. کارخانه های است که با خون دل ساخته شدند و حالا هیچ اثری ازآنها نیست و می دانید که ساختن آنها سال های سال طول می کشد و این یعنی فاجعه.فاجعه ای که هنوز خیلی ها متوجه آن نشدند.
