مقصود فراستخواه، جامعهشناس و عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی:
در ایران بیش از آنکه بر ظرفیتها و زمینههای واقعی جامعه استوار باشد، از بالا و بدون توجه به بستر اجتماعی طراحی شده و همین امر آن را به «توسعهای خودستیز» تبدیل کرده؛ توسعهای که به جای کاهش تعارضها، خود به تولید بحرانهای تازه انجامیده است.
مانایی ایران بیش از هر چیز به حفظ و تقویت جامعه و سرمایههای انسانی آن وابسته است و هر گونه فرسایش در پیوندهای اجتماعی، همدلی و «جامعهگی» میتواند آینده کشور را با مخاطره روبهرو کند.
نقش «انسان ایرانی» را بهعنوان نهادی پایدار برجسته کرد؛ نهادی که در فقدان ثبات سازمانی و نهادی، توانسته پیوستگی تاریخی و فرهنگی ایران را حفظ کند. او تصریح کرد که تضعیف سوژه انتقادی، کاهش عاملیت اجتماعی و فرسودگی ذهن جمعی، جامعه را با بحرانهای عمیقتری مواجه خواهد کرد./ایران
