اختصاصی هم وطن/ زهرا نژاد بهرام، قائم مقام انجمن روزنامه نگاران زن ایران
فواد شمس خبرنگاری که امروز جان خود را از دست داد یکی دیگر از خبرنگارانی است که دست به این اقدام می زند . پیشتر خبرهایی مبنی بر از دست دادن خبرنگاران و روزنامه نگاران کشور به این شکل بوده ایم . با این وجود به نظر می رسد جامعه رسانهای ایران ، باید فراتر از سوگ، به تأملی جدی درباره زیست حرفهای خبرنگاران و روزنامه نگاران بپردازد .
در واقع خبرنگارانی که خود روایتگر دردها و بحرانها هستند، گاه خود به سوژهای از همان رنج بدل میشوند .طی چند مدت اخیر شاهد از دست دادن تنی چند از خبرنگاران و روزنامه نگاران بوده ایم که بخشی از آن به دلیل مشکلات اجتماعی و اقتصادی آنان بوده است . ناکامی هایی که روح آنها را در هم تنیده و فشار را انگونه دشوار ساخته که دست از جان می شویند . به عبارتی ،خبرنگارانی که خود خبر را جستجو میکنند ، سوژه خبر می شوند و درد و رنج را در شکلی دیگر به نمایش می گذارند .
لذا به نظر می رسد زیست آنان نیازمند نگاهی دیگر است ، شاید محدودیت های ناشی از کار خبری و زمان های طولانی برای تهیه خبر، گزارش ،تحلیل ازیک سو و مشکلات معیشتی فشار مضاعفی را بر آنان تحمیل می کند که جان خسته آنان را در هم می پیچد. اما از آنجا که همه اینها با عشق و علاقه خبرنگاران به کار خبر قابل جمع است ظاهرا مسئله دیگری است که آنان را به این سو می کشاند ! شاید اگر شرایط حمایتی موثر و امکانات لازم برای تداوم شغلی و پوشش های بیمه ای اثر بخش برای آنها تدارک دیده شود، شاهد چنین وقایعی نباشیم . خبرنگاران نبض حیات جامعه هستند و اگر نبض با دشواری روبرو شود یقینا آثار آن به جامعه نیز منتقل می شود! از این رو لازم است خبرنگاران نیز که همچون دیگر شهروندان درگیر مسائل معیشتی هستند، اقداماتی جدی برای حمایت های معیشتی و شغلی داشته باشند . مشکلات مربوط به معیشت درکنار کوتاه مدت بودن زمان اشتغال به دلیل ضعف اقتصاد رسانه و ناچیز بودن دستمزدها به همراه تعطیلی های مداوم رسانه ها به دلایل مختلف قضایی امنیتی، فشار کار را برای آنها بیشتر کرده و نگرانی برای آینده را به روزمرگی زندگی گره زده است .
در نهایت به نظر می رسد هزینه های سرسام آور زندگی از یک سو و محدودیت ناشی از بیمه های حمایتی برای آنها تصویری ناروشن از آینده شغلی را رقم می زند که نیازمند همراهی و چاره اندیشی از سوی مراکز ذی صلاح و مدیران رسانه ها و همکاران هستند !
از این رو به نظر می رسد باید با نگاهی دیگرمی بایستی به زندگی خبرنگاران و روزنامه نگاران نگریست ؛ نگاهی که متضمن تضمینی برای آینده شغلی آنها و تامین معیشتی شان باشد . آنان اندیشه پویای جامعه برای اطلاع رسانی هستند و حفظ آنها ضرورتی انکار ناپذیر برای جامعه اطلاعاتی امروز است . امید است مسوولین ذی صلاح با توجه به این شرایط راهی دیگر برای حمایت از آنها جستجو کند که کام زندگی را برایشان شیرین و فرصت بهره برداری جامعه از آنها را بیشتر سازد .
یادش گرامی باد
