یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
هفتمین روز از حمله آمریکا و اسراییل به ایران در هفتههای پایانی سال ۱۴۰۴ همچنان مردم را در شوک فرو برده، حتی برخی این هفته را اصلا قابل مقایسه با جنگ ۱۲ روزه نمیدانند و میگویند انگار آن جنگ نبود این جنگ است.
هر روز خبرهای زیادی از گوشه شهر و کشور می شنویم که فلان جا را زد، فلان کلانتری، فلان پایگاه، فلان …. همه اینها مانند آوار واقعی سر مردم خراب میشود و آنهاییکه دلسوز کشور هستند می گویند قرار است این خرابیها را چطور درست کنیم؟ با کدام پول با کدام نیرو .
یکی دو روز پس از کشته شدن علی خامنهای به طبع خبر مهم خبر جایگزینی فردی به جای اوست؛ همین کافی بود که بازار شایعات داغ داغ شود.
طرفداران علی خامنهای کسی جز مجتبی را نمیخواهند و از هر روشی برای معرفی نام او استفاده میکنند، یک روز قدیری ابیانه در رسانه جبلی جلیلی ظاهر میشود و نام او را میآورد و یک شب دیگر طرفداران جمهوری اسلامی فریاد میزنند، این آخرین نبرده، مجتبی برمیگرده!
زمزمه رهبر شدن مجتبی واکنشهای زیادی به همراه داشت، اگر در چند روز گذشته خبرها را مرور کرده باشید میبینید که به موازی اسم مجتبی، اسم حسن روحانی و حسن خمینی هم گفته میشد اما امروز در هفتمین روز از کشته شدن علی خامنهای هیچ اسمی از جایگزینی او گفته نشده، حتی هیچ تصمیمی هم برای برگزاری یا عدم برگزاری مراسم برای او هم گفته نشده؛ جمهوری اسلامی در بد مخمصهای گرفتار شده، هم کشور در جنگ فلج کنندهای قرار گرفته هم مخالفانش از هر فرصتی برای تحقیر کردنش استفاده میکند، هم جنازه رهبرش روی دستش مانده هم ترس از اعلام رهبر سوم دارد،
دوستی میگفت او تاوان پس نداده رفت و حالا حالاها باید جنازهاش روی زمین بماند و طرفدارانش بالای سرش هلهله کنند.
