یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
امروز وقتی داشتم خبرها را در کانال های خبری متعدد رصد میکردم، چند خبر دیدم که مجبور شدم برای اینکه بدانم درست دیدم یا نه روی خبر مکث کنم، رئیس اتحادیه قنادی ها گفته امسال خرید زولبیا بامیه 50 درصد کمتر شده، یک مسوول دیگر گفته بود ادامه افزایش قیمت مرغ سبب می شود دیگر مردم حتی مرغ هم نخرند و مرغ ها می ماند رو دستمان، یکی از روزنامه ها نوشته بود که هزینه سفره مردم دریک ماه بیش از 25 میلیون تومان می شود کمی بیشتر از حقوق یک کارگر!.
چرا مردم ایران باید اینطوری زندگی کنند، از چه روز و چه زمانی ما آنقدر حقیر شدیم که کشورهای دیگر برایمان دلسوزی کنند و سری تکان دهند وبگویند ای وای بیچاره مردم ایران.مردم ایران با آن همه فرهنگ غنی و تمدن هزار ساله مگر بایدچنین روزهایی را تجربه کنند؟ نه اصلا قرار نبود اینطوری زندگی کنیم. قرار نبودوقتی اینستاگرام را باز می کنی بعد از دیدن چند استوری و پست مجبور شوی برای حفظ اعصاب و روانت عطای آن را به لقایش ببخشی. نه قرار نبود اینطور زندگی کنیم که برای خرید یک کیلو مرغ دودوتا کنیم قرار نبود از خرید زولبیا بامیه بگذریم قرار نبود پدرها شرمنده بچه هایشان شوند قرار نبود جوان های دست گل برای اعتراض به خیابان بروند و برنگردند،قرار نبود مادری برای گرفتن حقش به خیابان برود و جنازه اش را برای پسرش بیاروند،قرار نبود پدر سپهر میان هزاران پیکر بگردد تا پسرش را پیدا کند، قرار نبود پدر ومادر در چهلم فرزندش مرثیه بخواند و بگوید من عزاداری نمی کنم و می خواهم قوی باشم و راه فرزندم را بروم.قرار نبود دوباره برگردیم به دهه 60 را همه چیز را کوپنی یا همان کالا برگی بخریم، قرار نبود خانم سخنگوی دولت آقای پزشکیان با افتخار درچشمان خبرنگاران نگاه کند و بگوید می توانید با کالابرگ پوشک بخرید و باز هم قرارنبود وزیر دیگری بگوید می توانید میوه را هم با کالابرگ بخرید و واقعا قرار نبود وزیر آموزش و پرورش به جای حمایت از دانش آموزان و معلمان بگوید، معلم هایی که دراعتراضات کار کردند به مراجع قضایی معرفی می شوند.در میان این همه بغض، خشم و کینه و نفرت زنده ماندن کارسختی است خیلی سخت و قرار نبود اینطوری زندگی کنیم واقعا قرار نبود ….
