اعتماد نوشت:
اگرچه بیکاری، تورم، فقر و بیآیندگی نقش جدی در انباشت این خشم داشتهاند، اما مساله عمیقتر از نان است.
جوانی که هر روز فقیرتر شدن خود و خانوادهاش را میبیند، طبیعی است که عصبانی باشد، اما آنچه او را به نقطه انفجار میرساند، احساس بیاثری و شنیدهنشدن است. مساله این است که او باور کرده کسی با او گفتوگو نمیکند.
بسیاری از جوانانی که به خیابان آمدند، حامل تجربه زیستهای بودند که در آن آیندهای روشن دیده نمیشد.
اگر امید دوباره زنده نشود، اگر جوان احساس نکند که میتواند در چارچوب همین سرزمین آیندهای بسازد، خشم همچنان انباشته خواهد شد و خشم انباشته، روزی خود را به شکلی نشان میدهد که دیگر مهارپذیر نخواهد بود.