یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
اینکه امروز جامعه بعد از گذشت چهل روز از وقایع تلخ 18 و 19دی همچنان در غم و افسردگی به سر می برد، نه قابل انکار است نه جای بحث دارد. درچنین روزهایی حتی روانشناسان هم راهکاری برای برون رفت از این شرایط ندارند. همیشه وقتی افراد دچار افسردگی می شوند توصیه روانشناسان این است که برون ریزی داشته باشد، ورزش کنید معاشرت کنید و … اما حالا آنها هم چنین نسخه هایی را برای افرادنمی پیچیند چون معتقدند اتفاق های آن دو روز آنقدر سخت و تلخ هستند که همه تک تک افراد جامعه حق دارند که در غمی فرو بروند که حتی دلشان نمی خواهد از آن بیرون بیایند.
در همه روزهایی که با اتوبوس راهی محل کار می شوم، با دقت بیشتری به مردم نگاه می کنم، هیچ روزنه امید و فروغی در چشم آدمها نیست مانند یکسری انسان های مسخ شده، یا بهتر بگویم ادم های ماشینی که یک برنامه ای از قبل برایشان تعریف شده صبح بیدار می شویم، سرکار می رویم و دوباره به خانه برمی گردیم و این سیکل تکراری مدام روح انسان ها را خراش می دهد و معلوم نیست که مردم تا چه زمانی این شرایط را تاب می آوردند.
همین امروز یعنی 26 بهمن ماه که من این مطلب را برایتان مینویسم،شب گذشته شاهد این بودیم که مردم دوباره شروع به شعار مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه ای سر دادند که به نظر میرسد که جامعه دوباره آبستن حوادث غیر قابل پیشبینی است.
اما جمهوری اسلامی هیچ کدام ازاین پیام ها را نمی شنود، هیچ قدمی برای اصلاح وضعیت موجود برنمی دارد و اصرار دارد که در بر همان پاشنه بچرخد،گوی که نه خانی رفته نه خانی آمده؛ تنها کسی که تلاش می کند خود را از زیر آن همه خون به ناحق ریخته شده رها کند، مسعود پزشکیان است.
او در چند روز اخیر هر جا رفت مدام این جمله را تکرار کرد که من که کاری بلد نیستم، مردم باید از ما راضی باشند اگر ناراضی هستند تقصیر ماست وتکرار و تکرار جملاتی که مردم دوزار هم برایش هزینه نمی کنند.
پر واضح است خون کسانی که روی زمین ریخته شده به گردن علی خامنه ای است اما آنچه مردم در ظاهر می بینند این است که این اتفاق در دولت مسعودپزشکیان افتاده و حالا اوست که باید پاسخ دهد، هر چند که پاسخ های او زخم های مردم را التیام نمی دهد، اساسا این غم هیچ وقت فراموش نمی شود.
