یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی
در روزهایی که میان غم و اندوه دست و پا می زنیم خبر خودکشی دو دانشجوی دانشگاه تهران مانند پوتک محکمی بر سرمان نشست و ته مانده جانی که به زور با خود حمل می کنیم را در لابهلای غباری از تاریکی و سیاهی جا می گذاریم. آدم مگر چقدر جان دارد که بتواند این همه این غم را تاب بیاورد؛ مگر آدم چقدر جان دارد که این باری که هر روز سنگین و سنگین تر می شود را با خود حمل کند، آدم است دیگر یک روز کم می آورد خسته می شود و در نهایت مرگ خود خواسته را انتخاب می کند و این سوال را بی پاسخ میگذارد که چرا؟ این تصمیم از کجا شروع می شود چه در ذهن طرف می گذرد که ماندن، زندگی کردن یا به تعبیری جوانی کردن را رها می کند و رفتن را انتخاب می کند.
عرفان و فرهاد خیلی جوان بودند خیلی، آنها باید سرشار از شور زندگی می بودند اما نبودند. میگویند یکی شان رتبه 55 و یکی هم 57 کنکور بودند این دیگر آتش به جان آدم می اندازد. دوستان فرهاد می گویند او پیش از این هم دست به خودکشی زده بوده اما دانشگاه هیچ توجهی به حال روحی او نکرده حتی مسوولان دانشگاه به خودشان زحمت ندادند پیگیری کنند ببیند مشکل این دانشجو چه بوده و چرا قبلا این کار را کرده اما …
باید نام عرفان و فرهاد را هم باید در کنار اسم هزاران جوانی که در 18 و 19 دی کشته شدند بنویسیم، این دو هم جوانانی بودند که قطعا دلشان می خواسته زندگی کنند درس بخوانند عاشقی کنند و دهها خواسته ای که حق آنها بود اما سیاست های غلط جمهوری اسلامی همه آن خواسته ها را از آنها گرفت و حالا هم برایش فرقی نمی کند دو نفر بیشتر مردند، همانطور که طرفدارانش در شبکه های اجتماعی می گویند و می نویسند به جای سه هزار نفر 5 هزار نفر بمیرند چه اهمیتی دارد یا آن یکی که می گوید همه بازداشت شدگان را اعدام کنید!
البته که اینها سخن مهمی نیست وقتی شخص رهبر جمهوری اسلامی اعتراضات 20 روزه مردم را کودتا می داند و سرکوب کردن مردم را برگ برنده خود برای حفظ نظامش، دیگر هرجی به امثال رسایی و کوک زاده و امیرحسین ثابتی و بقیه نمایندگان چهاردرصدی نیست.
