افراد زیادی به جای مراجعه به پزشک، سر از عطاری و داروهای گیاهی درمیآورند. فارغ از موثر بودن این داروها در بعضی اوقات، پیدا شدن پدیدهی عطاریهای مخدر یک اتفاق ترسناک است.
تابلوی بالای این مغازهها بوی «سلامتی» و «طب سنتی» میدهد، اما کشوی مخفی زیر میزشان بوی «مرگ» و «اعتیاد». پدیدهی «عطاریهای مخدر» در سال ۱۴۰۴، دیگر یک شایعهی محلی نیست.
جایی که قرار بود نسخهی شفابخش بوعلیسینا بپیچد، حالا تبدیل به مکانی شده که متادون، ترامادول و حتی قرص برنج را مثل نقلونبات به دست نوجوانان میدهد.
مشتری جوانی که به هوای داروی گیاهی ترک اعتیاد وارد میشود، با بستههای دستسازی بیرون میآید که آزمایشها نشان داده حاوی دوزهای کشندهای از آمفتامین (شیشه) و ترامادول است. این جنایت، زیر سایهی امن «مجوز کسب» و در قلب محلههای مسکونی رخ میدهد؛ جایی که پلیس در یک طرح ضربتی، فقط در عرض ۲۴ ساعت ۴۰ هزار قرص غیرمجاز را از کشوی همین عطاریها بیرون کشیده است.
فاجعه اینجاست که اعتماد مردم به واژهی گیاهی، تبدیل به طعمه شده است. فروشندهای که برای چند میلیون سود بیشتر، قرص برنج یا کپسول لاغری حاوی شیشه را بدون پرسوجو به دست مشتری میدهد، دلال جان آدمیزاد است.
