الناز محمدی در گفتگو با محمد حبیبی سخنگوی شورای هماهنگی:
پس از سالها هشدار و شکایت و انتقاد و پیشنهاد، وزیر آموزشوپرورش تصمیم گرفته بخشنامهای جدید درباره نوع رفتار با دانشآموزان در مدارس، به آییننامه اجرایی مدارس مصوب سال ۱۴۰۰ کمیسیون معین شورای عالی آموزشوپرورش اضافه کند؛ آییننامهای که بر اساس ماده ۸۱آن، تنبیه بدنی دانشآموزان و سوء رفتار با آنان به هر دلیل و تحت هر شرایطی ممنوع است و با متخلفان برابر قوانین و مقررات رفتار میشود. این بخشنامه اما پیوست اجرایی ندارد، متنی تکراری دارد و در آن درباره ریشههای وجود خشونت در مدارس و راهکارهای مقابله با آن سخنی به میان نیامده است.
پس از انتشار اخبار مختلف درباره انواع تنبیه دانشآموزان در بعضی مدارس ایران، بهویژه از اول سال تحصیلی جدید، بهنظر میرسد با وجود حداقل دو آییننامه درباره اجرایی مدارس، این ضرورت بهنظر رسیده که بخشنامه جدیدی به مدارس ابلاغ و بر حفظ حقوق دانشآموزان و البته معلمان تاکید شود؛ هرچند تکراری و بدون هیچ نکته جدیدی.
در انتهای این بخشنامه اما نکته جالبی نوشته شده است؛ نکتهای که بهنظر میرسد با افزایش مراجعه والدین دانشآموزان به مراجع قضایی در نظر گرفته شده است:«موارد پیشآمده حتیالمقدور در مدرسه حلوفصل شود تا اولیای دانشآموزان از مراجعه به مراجع قضایی منصرف شوند. درعینحال پیگیری برای دلجویی از دانشآموز و خانواده آن و زمینهسازی برای بازگشت عادی به محیط آموزشی، مورد تأکید است.»
محمد حبیبی، سخنگوی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران به «هممیهن» میگوید، اصل ممنوعیت خشونت در مدارس یک اصل بدیهی، انسانی و قانونی است:
ما در شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان، همیشه بر مدرسه بدون خشونت تاکید کردهایم. این بخشنامه بهنظر من یک واکنش انفعالی از طرف وزارتخانه به انتشار چند ویدئو در شبکههای اجتماعی است تا یک برنامه راهبردی. درواقع وزارتخانه هروقت با بحران افکار عمومی روبهرو میشود، بهجای حل ریشهای این مسئله، یک بخشنامه تکراری صادر میکند. ما سالهاست در بیانیههایمان تاکید میکنیم که خشونت در مدارس خطقرمز است اما این بخشنامه بدون پیوست اجرایی فقط پاککردن صورتمسئله است.»
درواقع ممنوعیت تنبیه بدنی در مدارس در آییننامه اجرایی مدارس وجود دارد و این بخشنامه تکرار مکررات بدون تغییر شرایط است که بهنظر نمیآیدتاثیرگذار باشد. از نظر ما، تغییر زمانی رخ میدهد که وزیر بهجای امضای کاغذ، بودجه سرانه مدارس را اصلاح و تراکم کلاسها را کم کند و سلامت روان معلم و دانشآموز را در اولویت بگذارد. تا وقتی ساختار خشونتزا اصلاح نشود، این بخشنامهها فقط تکرار مکررات و تکه کاغذی پاره است که هیچ ضمانت اجراییای هم در مدارس پیدا نمیکند. این ساختار است که خشونت را ایجاد میکند.
