عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت:
یکی از نشانههای فرسودگی سیاست در ایرانِ امروز، گرفتار شدن آن در چرخهای بیپایان از «نه»هاست؛ چرخهای که به جای خلق و اصلاح، تنها به انکار و درجا زدن میانجامد.
در چنین وضعی، سیاست از میدان عمومی و پویا به محیطی بسیار کوچک و بسته و فاقد خلاقیت عقب مینشیند. این همان چیزی است که میتوان آن را «سیاست در فنجان» نامید؛ سیاستی در مقیاس کوچک، خودارجاع و بیارتباط با جریان واقعی جامعه، بهویژه با نسل پویا و جریان رو به رشد آن.
در سیاست در فنجان، هیچ سخنی برای گشودگی شنیده نمیشود و گفتوگو در عمل ممتنع است. اگر هم باشد، صوری و بینتیجه است؛ زیرا گفتوگوها از پیش با سوءظن آغاز میشوند، ایدهها در نطفه با تردید و نفی خفه میشوند و هر اصلاحی با طرح عوارض منفی آن – که بعضا هم واقعیت دارد -از گزینههای سیاسی حذف میشوند.
