یادداشت سردبیر/ یارا خاتمی: همین دیروز در اوج مذاکرات( نمی دانم اوج ش بود یا نه) در یادداشتی به عدم حضور شخصی مثل ظریف اشاره کردم و تیتر مطلب هم همین بود جای ظریف خالی؛ امروز صبح وقتی خبردار شدم که مذاکرات هوا شد و قرار نیست خبر خوب به مردم بدهیم، پیش خودم گفتم کاش ظریف بود، حتی اگر صحبت هم نمی کرد حضورش بی تاثیر نبود.
حالا دوباره مردم مانند و استرس اینکه آیا جنگ می شود یا نه؛ اساسا چه می شود سوال متداول تری است که عامه مردم می پرسند. عده ای از یک سو دنبال این هستند که به ریسمان باقی مانده چنگی بزنند و برای حفظ کسب و کارشان تلاش کنند، عده ای هم که مایوس بودند از بهتر شدن شرایط حالا کاملا ناامید ناامید شدند.
این تعدیل ها و بیکارها فقط منوط به رسانه ها و کسب و کارهای اینترنتی نمیشود، امروز از یکی از دوستانم که در یکی از فست فودی های معروف کار می کند و جایگاه مدیریتی هم دارد شنیدم که آنها هم با تعدیل نیرو روبرو شدند و شخص او هم فقط تا پایان فروردین باید سرکار برود.
می گفت با اینکه وضعیت کار ما خورد و خوراک است و مردم خرید می کنند اما با خلوتی تهران در هفته های اول جنگ و بالا رفتن هزینه ها رییس تصمیم گرفته که تعدیل نیرو کند آن هم از جایگاه مدیران نه کارمندان.
کاش می توانستم کاری برای مردمم بکنم، کاش می توانستم شرایط را با همان پارامترهای حداکثری برگردانم به قبل از دی ماه خونین. کاش آن همه جوان کشته نمی شدند، کاش رضا پهلوی فراخوان نمی داد، کاش مردم گوش نمی دانند، کاش جنگ نمی شد، کاش این همه هموطن بیکار نمی شدند، کاش این همه کسب و کار نابود نمی شد و هزاران ای کاش دیگر…
