حسین سیمایی صراف:
دانشگاه، دماسنج و «میزانالحراره» جامعه است و اگر خطایی بوده، اشتباه از مدیریت بوده است نه از دانشجویان.
باید ببینیم دلایل و زمینههای رخدادهای اخیر چه بوده و آیا آنقدر هوشیار هستیم که از آنها عبرت بگیریم یا نه.
من اصل اعتراضات این مدت را طبیعی میدانم؛ دانشجو نمیتواند نسبت به حوادث سهمگین کشور بیتفاوت باشد. اما آنچه نگرانکننده بود، خروج اعتراض از قالب مدنی در برخی موارد بود.
دشمن نه عدالت میآورد، نه آزادی و نه توسعه. کشور با مشکلات جدی مواجه است و همه ما ناراضی هستیم، اما راهحل، بازگشت به اصلاح درونی و پرهیز از حذف یکدیگر است. ایران در موقعیتی قرار دارد که باید بیش از هر زمان دیگری از درون منسجم باشد و از یکدیگر محافظت کند.
ما برای حضوری شدن دانشگاهها هزینه دادیم، چون به بلوغ و عقلانیت دانشگاه اعتماد داریم. اما رفتار معدودی نباید منافع هزاران دانشجو را تحتتأثیر قرار دهد. در عین حال، تصمیمات آموزشی تابع شرایط کلان کشور و ملاحظات امنیت ملی است. در مقاطعی خودمان تصمیمسازی کردهایم؛ از جمله تعویق امتحانات یا مجازی شدن بخشی از ترم، اما در نهایت، دانشگاه جزئی از ساختار کلان تصمیمگیری کشور است.
