بابک نگاهداری، رییس مرکز پژوهشهای مجلس:
در شرایط امروز جامعه ایران نه تشدید قدرت عریان راه حل است و نه رهاسازی هیجانی جامعه به نام اعتراض. آنچه می تواند فضا را تلطیف و مسیر اصلاح را هموار کند، بازگشت آگاهانه و مسئولانه به اخلاق به عنوان فناوری حکمرانی و زیست جمعی است.
حکمرانان در میدان بحران، باید معیار داوری تصمیم های خود را منافع عمومی پایدار قرار دهند، نه رضایت گروه های خاص، ذی نفوذ یا پرصدا.
منطق اخلاقی حکمرانی اقتضا می کند که حکمران، هسته سخت نظام و کشور را نه در حلقه های محدود وفاداری، نه در سلیقه های هویتی، و نه در مرزبندیهای جناحی ببیند، بلکه تمام نود میلیون ایرانی را سرمایه اصلی و ستون بقای کشور بداند.
نخبگان در شرایط دشوار نباید به گونه ای رفتار کنند که از کنشگر علاج ملی به راوی دائمی بحران بدل شوند. چنین وضعیتی امید اجتماعی را تحلیل می برد، فقر رؤیا تولید می کند و جامعه را از کنش عقلانی به واکنش هیجانی سوق می دهد.
در این معنا، ناامیدسازی صرفاً یک خطای تحلیلی از سوی نخبگان نیست؛ یک کنش غیراخلاقی با پیامدهای جمعی است.نخبه واقعی کسی است که می ماند، می بیند، مرهم می سازد و هزینه می دهد.
در سطح جامعه یکی از آسیبهای مهم اخلاقی شکل گیری این تصور است که سرنوشت مردم از سرنوشت حکومت جداست.
این نگاه، هرچند از دل برخی تجربه های تلخ بی عدالتی ها و ناکارآمدی ها بیرون آمده، اما در نهایت به یک خطای راهبردی منجر می شود؛ زیرا فروپاشی اعتماد، تضعیف سرمایه اجتماعی و بی ثباتی، بیش از هر چیز هزینه اش را خود مردم می پردازند.
مردم باید مرز خود را با پروژه های ویران طلبانه جدا نگه دارند و به دنبال صداهای درست باشند، نه صداهای بلند.
